Plattdeutsch von F.Schnoor
Plattdeutsch von F.Schnoor



Plattdeutsch von F.Schnoor

  Startseite
  Über...
  Archiv
  Plattdeusch
  Gästebuch
  Kontakt
 

  Abonnieren
 



  Links
   Plattdeutsch




  Letztes Feedback



http://myblog.de/schnoor

Gratis bloggen bei
myblog.de





De Swuur.

Von Friedrich Schnoor
Gadebusch 1907
(No eene wohre Begebenheit in Meckl`nborg so um 1900)



I
Den`n Grotbuurn sien`n Goorn, dor neern an de Bank,
harrn mol twee Brutlüüd ehr heimlich Versteek.
Dor ünner den`n ooln Kastanjenboom
seeten se Obend för Obend in`n seeligen Droom
un smusten un klöhn`n in eenzento.
Se keum`n eers tosom`n, wenn de Olln weern to Roh.—
Denn Johann weer den`n Grotbuurn sien eenzigst Söhn,
un Fieken, sien Brut, de as Deern bie jem deehn.—
Förn Obend kun`n gornich vaneen se fin`n!
Se seeten dor nu woll all öbern Stünn.—
Dat Wedder weer prächdig.—Hell schien de Maan!
Johann harr üm Fieken sien`n Arm jüst slahn.
„Mien Deern“ seed to ehr he, „ick bliew di tru.
Un nochmols segg ick`d, Du warrst mien Fruu,
Un morgen snack ick all mit den`n Olln.
Wi wölt it nich länger so heimlich holln.
In`n Harwst mokt wi Hochtied! – Dat verspreek`di, mien Deern
Junge Fieken, wat wölt denn uns Leben wi freuhn!“
„Och Gott mien leew Jung,“ to em Fieken nu seggt,
„Hest Du Di dat richdig ok öberleggt?—
Du weest, ick bün arm un Du büst riek.
Un dien Vadder, den`n is dat lang`n nich gliek.
De will för di doch een riekere Brut.
Seggst du`d em von mi, denn smitt he mi rut.
O Johann, segg em`d nich, wenn du`d god mit mi meenst.
Ick stah doch man blot bie dien`n Vadder in`n Deenst.
Ick würd`nich verwinn, jöög ut`n Huus ` mi de Oll;
Du weest doch, mien Jung, wat ick vun di holl“—
„Dat weet ick, mien Deern“— un he drückt ehr een op.—
„Nu sett di man blot keen Grappen in`n Kopp.
Wat ick doh, dat weet ick.—Kiek, dor steiht de Maan!
De hett, wat wi sproken hebbt, all verstahn.
Un ick swöört Di`d nochmol bie Maandesschien:
Wat ok mag koom`n, Du warst mien!
As Tüügen roop Du man an den`n Maan.
Breek ick den`n Swuur, will op de Stell ick vergahn!“

II

Un de Harwst weer kam`n un de Sommer vergahn;
Hoch stünn öbern Grotbuurn sien`n Hoff de Maan.
In`d Buurnhuus fier man förn Obend een Fest!
Son Hopphei un Leben weer lang`n nich dorwest.
Se seeten dor All` bie Broden un Wien,
Un naher würr danzt dor in de Schüün.
Dor scherbeln de Buurn as dull un gröhln;
De Muskanten müssen ümmer nochmol opspeeln.
De Grotbuur, de danz ümmer vöran.
He danz mit de Brut vun sien `n Johann!
He feeg mit ehr dor lang de Deel
Un weer förn Obend ganz bannig fidel.
Sien Söhn harr jo Hochtied hüt mit de Kathrin!
Wat de riekste Buurdochter dor deh sien.
De harr sien`n Johann lange hebben sullt geern;
Man de Bengel harr eers jo de anner Deern!
Bit de Oll em mol ornlich an`d Muulwark slöög
Un de Deern koppöber ut`n Huus`rutflöög
Wat harr de Deern huult, de dumme Goos!
In sowat awer verstünn he keen`n Spoß.
He meuk gliek`n En`n mit den`n Göörnkroom
Un bröch denn sien`n Jungn mit Kathrin tosomn.
He harr eers nich wullt un harr bannig sick grämt.
Toletzt awer harr he sick doch bequemt
Un harr sick fügt in den`n Olln sien Will.
Man siet de Tied weer de Jung so still
Un döös meist ümmer so vör sick henn.—
Doch dat wör gewen sick ok woll denn.
„Dat löppt sick alls woll wedder torecht,“
Harr de Grotbuur to sein Ollsch letzt seggt,
„Lot em man de rieke Kathrin eers freen,
denn vergitt he de Deern, dat sast du mol sehn,“
„Jo Vadder, seed de Ollsch dunn, ick weet doch nich rech,
Denn Fieken weer hübscher un de Deern weer nich slech
Un fründlich weers ümmer un verstünn ehrn Kroom.
Ick gleuw, se passen doch beder tosom.
„Och Tühnkrom,“ brumm de Oll, dat weer grod wat west;
De wull sick blot setten in`d warme Nest.
Dat kunn ehr woll passen;— is arm as son Muus.
Ne Mudder, düsse bringt uns doch Geld mit in`d Huus!“

III

Un nu weer de Hochtied!—De Muskanten de speeln.
De Buurn de danzen un söpen un gröhln.
De Grotbuur wedder, wat weer he luud!
He danz blot ümmerto mit de Brut,
Un höll dorbie so fast se in`n Arm;
Son Swiegerdochter müss holln he warm.
Wat lach un snack un spoß he mit ehr!
Un supen deh he denn ok för Veer.
Em steeg de Kroom all bilütten to Kopp.
Un grod wull speelen de Musik wedder op;
He wull jüst mit de Brut wedder los,
As de een Muskant `nTusch utbloos`:
De Klock weer twölf! `t weer de Jungferndanz!
De Brut süll awdanzt warrn de Kranz.
Dor wörns eers gewohr, dat de Brögamm fehl!
„Wo is Johann denn?“ frög ängslich de Brut.
„Johann, Johann!“ so röp man dor luud.
„Nanu!“ röp de Grotbuur mit`n füünsch Gesich,
„Wo is he denn blewen; dat verstoh ick nich.
Ick meen doch dat he hier eben noch weer—
Denn seukt em man mol.—He mutt jo doch her!“
Nu söcken se em denn mit Allemann
Un schreen un röpen: „Johann! Johann!“
Se söken dat Huus aw boben un ün`n;
De Brögamm awer weer narrns to fin`n.
Se söken in`n Goorn nu mit de Lüch
De ganzen Ställ aw, doch hülp dat nich;
Johann weer nich dor. Wo much de blot sien?—
„Ne, dat is vergewens!“ keum`n se trüch in de Schüün,
„De is narrens to fin`n.”— ,,Na, dit is doch god!”
Bölk de Grotbuur los, “He is doch nich dot!
Denn möt wi na`n Diek henn, möt dor mol hennsehn“!
Un Kathrin stünn dor un jammer un ween.
Un grot wulln se rut! Dor schree ne Fruu in de Döhr
So luud as se kunn: „Koomt snell mol her!
Dor achder is he! Dor achder in`n Goorn!
Dor towt he rüm in bloten Hoorn.
Dor, bie den`n ooln Kastanjenboom!“
Koomt man gliek mit, man Alltosoom`n!“
Na, nu güng dat los denn mit Allemann,
All henn no den`n Boom! As se keum`n dor an
Dor seegen se denn ok wat hier geschehn;
Dat weer ganz grusig mit antosehn!
Johann deh an den`n Bohm dor stohn
Un stier na`n Heben un snack mit den`n Maan.
Vun Fieken snack he mit em, vun sien Brut.
Un denn mol wedder lach op he luud.
De Hoor hüngen dorbie em wirr in`d Gesich
Un een willes Füür ut sein Ogen lüch
Denn reet he de Arms mol wied vaneen
Un füng an to toben un luud an to Schreen
Un fluch as dull un wies` na den`n Maan
Un bölk as son Diert „Nu mutt ick vergahn!“
De Hochtiedsgäst stünn all bi em rum;
Keen kunn wat seggen; se weern All stumm,
So dull harrn se sick doch All`verfeert!
Wat weer nu blot mit den`n Brögamm passeert?
Dat kün`n se dochAlltohop nich verstahn.—
Wat harr he denn blos mit den`n Maan?!—
Dat verrückt he worrn, dat seegen se woll.
„Wi möt em na Huus bringn`,“ seed nu sien Oll,
„Hier buten kann he nich blieben, foot man mit an.“
Nu bröchens em trüch denn mit Allemann
Un sleepen rin mit Johann nu in de Schüün.
Oh Gott, wat schree dor de arm Kathrin!
Se föll vör Schreck binah op de Kneen;
So müss` se nu ehrn Brögamm sehn!
Wat neuhm ehr Hochtiedsdag förn En`n!—
„Bringt em man gliek no sien Komer henn.“
Seed sacht de Oll nu.—Em föll dat sweer,
„Un den`n haalt man`n Dockter. Spannt gliek an de Peer.“
Nu weer jo to Enn` dat Hochtiedsfest
Un een nan annern fohrn aw de Gäst.
Un as von`n Hoff fohr de letzte Wogen,
Dor keum de Dockter grod roptojogen.
Un as de wedder treed mit den`n Olln ut de Döhr,
Dor wüssen se`d Beid´: Keen Hoffnung mehr!—

In de Nach, as de Maan schien öber den`n Wegg,
Man Johann as unheilbor na`d Irrnhuus bröch!

############################################
4.5.15 15:13
 


bisher 0 Kommentar(e)     TrackBack-URL

Name:
Email:
Website:
E-Mail bei weiteren Kommentaren
Informationen speichern (Cookie)



 Smileys einfügen



Verantwortlich für die Inhalte ist der Autor. Dein kostenloses Blog bei myblog.de! Datenschutzerklärung
Werbung