Plattdeutsch von F.Schnoor
Plattdeutsch von F.Schnoor



Plattdeutsch von F.Schnoor

  Startseite
  Über...
  Archiv
  Plattdeusch
  Gästebuch
  Kontakt
 

  Abonnieren
 



  Links
   Plattdeutsch




  Letztes Feedback



http://myblog.de/schnoor

Gratis bloggen bei
myblog.de





Fiete Lüttenhus schrift: *

                             Híer snackt wü platt

        Großmudder ehr Pannkoken

    Dat is nu all een teemliche Reeg von Johren her, dor harrn wi in uns' norddütsche Heimat. Een´n so'n rusigen un störmischen Harws, dat de Öllsten Lüüd sick kuum entsin'n kun'n, all so'n dulle Stormdoog erleewt to hebben. Ok in dat Dörp, Wo Buur Voß sien'n Hoff harr, weer he slimm togang'n west. Von den'n Buurn sien Wohnhus un de Ställ harr he 'n barg Dackpan'n runreten, un in een grot Reeg Finstern fehln de Schieben, De Buurn schick no de Stadt henn, un löt den'n Dackdecker un Gloser Bescheed seggen, se muchen, so snell as se 'd moken kunn, no em rutkoom un den anrichten Schoden wedder in Ornung bring'n. An gode Betoolung, un vör alln, an god Eten un Drinken sull dat nich fehln. Ober se müssen sick op'n poor Doog Arbeit gefaßt moken, un kun'n g1iek` dorblieben un nachs dor slopen. Een Slopkomer un'n godes Bedd stunn för ehr prot. De beiden Handwerksmeisters beielen sick denn ok, den'n Buurn, wat een ooln Kun'n un goden Fründ von ehr weer, tofredentostelln. Dor se ober sülbst in de Stadt 'n barg to dohn  harrn, schíckt jeder sien'n Gesellen rut, de beid tosoom´n op'n Wogen, wo se ehr Material, Dackpann un Glas oplood harrn, bi den'n Buurn ankeum'n.

Nu weern dit noch'n poor junge Kerls,Willem, de Gloser, weer lang un dünn, un August, de Dackdecker, kott un dick, ober ümmer hungrig, nich satt to kriegen. Dorüm högen se sick, dat se no den'n Buurn keum'n',dor kregen se doch mol richtig wat förn Snobel! .Ehr Meisters de de Freetsäck ken“n dehn, harrn noch bi'n Weggohn to ehr seggt, „eet man düchdig, günn doht se Jug dat dor, ober öberfret Jug nich.“

    Se keum`n grod to Middagstied an, un wörn gliek to Disch neudigt. Dat harrn se wedder richdig afpaßt. Et geew Swienskopp un Greunkohl, un Mudder Voß, wat den'n Buurn sien Froo weer seed: „Nu`eeten' Se man düchdig,un loten sick nich neudiegen, dat kennt wi hier nich.“ Na, dat harr se gornich neudig hadd to seggen; de beiden dehn wohrhafdig ehr Pflicht un Schulligkeit, un eeten as so`n poor Schüündöschcrs. As se von`n Disch opstun'n, dor marken se, dat se ditmol mol richdig satt worn weern. Nu güng dat an de Arbeit.

     De Buur wies' an, wo wat to moken weer.Dat weer nich wenig, wat wedder in Ornungbröcht warn müß, twee Doog harrn se wenigstens doran to dohn. Et weer denn ok binoh all düster as se Fierobend meuken un von, den'n Buurn sien Froo to'n Obendeten in de Stuuw rinropen wörn. Nu harrn de beiden Geselln all wedder dulln Hunger in de Jack kregen. Ober Kartüfelpannkoken mit Speck un Bodderbrot, is denn' ok een Eeten wo een satt von warn kann, besonners, wenn man soveel dorvon eten deiht as uns' beiden, Moten. Toletzt kun'n se ober doch nich mehr dohlkriegen, se löten sogor Brot, Bodder un den'n Schinken stohn, dat noch op`n Disch stünn; so harrn sc sick dat Liew vullslohn, un as de Buurfroo ehr noch frogen deh, ob se nu ok würklich satt weern, röpen beide: „rieklich, Froo Voß, wi köönt nich mehr."

    Nu is dat jo ober op'n Lan'n Mood, dat de Lüüd freuhtiedig to Bedd goht; De beiden Geselln wörn in de Komer bröcht, wo de Oll Großmudder süns sleup, un legen denn ok bald,bit öber Nees' un Ohrn in dat grote, breede Buurnbedd. Slopen kun'n se beid`nich; so'n Bedden weern se nich geweuhnt, de dicken Oeberbedden Weern to heet.

    Se legen in't Bedd un vertelln sick wat, un August, wat de Dackdecker weer, seed to den'n Gloser: „Dat mutt ick seggen, hüt bün ick mol richdig satt worn. Soveel heff ick läng'n nich eten, dat het mi bannig smeckt. Dat is bi`n Buurn doch een anner Kost, as bi uns Meisters in de Stadt. Wenn ick mi mol verännern sull, denn goh ick as Knecht bi'n Buurn, blot üm dat gode Eten. Wat seggs duWillem?"

    „Je,“seed de Gloser, „dat is woll wohr,ober wenn ick di nu seggen doh, dat ick nu all wedder Hunger krieg, denn gleuws du mi dat nich to.“ „Minsch“, röp August, „dat kann iowoll nich angohn! Ober, Worüm hest du Schoopskopp di denn nich meld', as de Froo uns frogen deh, ob wi würklich satt weern?“ „Je, dor weer ick ok satt, aber nu bün ick all wedder hungrig.“

     „Denn, gleuw ick, kann ick di helpen", seed August, „ick heff man sehn, dat hier in`t Röhr von den`n Aben in de Eck noch`n groten, dicken Pannkoken liggt. Kolt ward he woll sien, ober ick gleuw, wenn du den'n to Bost hest, warrs du woll satt sien." Willem lett sick dat nich tweemol seggen, he rut ut` Bedd, find' ok den“n Pannkoken, un itt em' op.„Sogod smeekt he nich,“ meent he, „de annern hebbt mi beder smeekt."

    Opmol heurt de beiden vör ehr Komerdöhr wat snacken. Dat weer de Buurfroo un de oll Großmudder. „Goh du man driest rin, Großmudder,“ seggt de Froo to ehr, „un hool di den`n Pannkokcn rut. De beiden sloopt all lang'n.“

      „Och, du leewe Tied,“ seggt Willem, „nu will de olle Froo sick den`n Pannkoken hooln,un ick heff em opeten. Nu gifft dat wat, paß op. Ick kruup snell in'd Bedd.“

     „Ne,“ seggt Großmudder dor buten wedder, „goh du man rin, ick doht nich“. Gliek dorop ward liesen de Döhr opklinkt, un de Buurfroo kummt sachten rin un will den'n Pannkoken ruthooln, kickt in'n Röhr un kann em nich fin`n. „Mein Gott,“ seggt se halfluud,„de hett hier doch eers noch legen.“      Dor meld' sick een Stimm ut' Bedd, et weer de Dackdecker, de Oellst von de beiden, un de för sien'n Kollegen intreden deh: „Nehm'n Se'd nich för ungod, Froo Voß, hier, mien Sloopkolleg har all wedder Hunger, un dor ick den`n Pannkoken dor liggen sehg, heff ick em seggt, dat he em man opeten sull.“

     „Wat," röppt de Froo, „den'n hett he opeten!“ un kunn sick för Lachen nich helpen, „na, wenn de em man god bekoom'n deiht."„Worüm?" fröggt August, „is dor viilícht Rottengift mang?" „Ne, dat nich", seggt se un lacht ümmer noch, „ober, de kann doch unmeuglich smeckt hebben!“

     Nu kickt: ok Großmudder in de Döhr un röppt: „Dat is mien Pannkoken! Ick heff ümmer so'n Druck in de Moog, un wenn ick mi een'n Pannkoken op'n Liew legg, geiht de Pien weg, un.ick kann slopen."

     As. de Gloser, de sick den'n Pankoken to Bost slohn hett nu heurt, dat düsse Pannkoken all dree Nachten op Großmudder ehr Liew legen harr; dor arbeit he sick ut dat Bedd  rut, in`n Hemd an de Froonslüüd vörbi un rut no buten, wo he sick Luft schaffen deh.

      Den'n annern Dag ober reug, he von all dat gode Eeten, wat se dor kregen, kuum wat an.

Großmudder ehr Pannkoken leeg em noch to swör op'n Mogen.

 

Fiete Lüttenhus is de Schriewersnom`n vun Friedrich Schnoor

24.3.14 18:07
 


bisher 0 Kommentar(e)     TrackBack-URL

Name:
Email:
Website:
E-Mail bei weiteren Kommentaren
Informationen speichern (Cookie)



 Smileys einfügen



Verantwortlich für die Inhalte ist der Autor. Dein kostenloses Blog bei myblog.de! Datenschutzerklärung
Werbung