Plattdeutsch von F.Schnoor
Plattdeutsch von F.Schnoor



Plattdeutsch von F.Schnoor

  Startseite
  Über...
  Archiv
  Plattdeusch
  Gästebuch
  Kontakt
 

  Abonnieren
 



  Links
   Plattdeutsch




  Letztes Feedback



http://myblog.de/schnoor

Gratis bloggen bei
myblog.de





Kartüffelsupp bi Gustav Falke

 

 

Kartüffelsupp bi Gustav Falke

Ook Detlef v. Liliencron hett se good smeekt

Vun Friedrich Schnoor

 

Der bekannte plattdeutsche Rezita-

tor Friedrich Schnoor feierte am

Sonntag in Lauenburg seinen 75.

Geburtstag, Aus diesem Aniaß ver-

öffentlichen wir eine amüsante platt-

deutsche Erzähiung von ihm, in der

er sich aus seiner Hamburger Kind-

heit an eine Begegnung zwischen dem

Lübecker Dichter Gustav Falke und

Detlef v. Liliencron erinnert.

 

Dormols, to Anfang de Negendíger

Johrn, wahn Gustav Falke in Eilbeck.

In de sülwíg Stroot lewten ok mien

Öllern; blot'n poor Hüüs' wieder lang.

Mien Öllern harrn een'n Loden:

„Frucht-, Gemüse- und Konserven-

handlung" stünn mit grote Booksta-

ben öber de Döhr moolt.

De Froo von unsen Dichter heur to

uns' däglichen Kunn; un wenn se in

unsen Loden stünn un de Woorn, de

se bi uns köfft, in ehr Handtasch harr,

un keen Kunn wider dor weern, snack

se noch geern'n Stremel mit mien

oll brove Mudder; öber'd Koken,

öber ehr lütten Döchter un öber alls,

wat sick son Huusfroons sünst noch

to vertelln hebbt. Un mennigmol see

mien Mudder: Ummer, wenn se mit

ehr sproken harr, weer'd ehr west,

as wenn von den'n Sünnsçhien ut

dat Falkesche Huus een lütten Strohl

mit  unsen lütten düstern Loden

rinkoom'n weer. -- Och, un wi kunn'

düssen lütten Strohl so god bruken!

Ober ok ehr' Mann, de Dichter

sülwst, keum bi uns un köff in; un

wenn ick ok man noch 'n Jung weer,

so weet ick doch noch sehr god, dat

he fründlích weer un sick mennigmol

mit mien Öllern plattdütsch unner-

holln hett.

Dormols weer uns' Falke nebenbi

noch Musiklehrer. He harr sick as

 

Dichter noch nich dörchsett. Em güng

dat as all de lewenden Dichters; he

müss` sick mit sien Familie sweer

dörchhelpen.-- He geew also noch

Unnerrich in de Musik; de Stünn to

föfdig Penn! - Een suures Brot!

 

 

Dat weer to de Tied, as Detlef v.

Liliencron, de dormols as Dichter all

een'n groten Noom harr, sick för

Falke insetten deh. Liliencron harr

all op Falke henwiest un sien Dich-

tungen god kritisiert. Breew harrn se

ok all wesselt, blot perseunlich weern

se noch nich tosom'n koom'n.

 

 

Dor keem eens Doogs Fro Falke in

unsen Loden un see: Se harr'd hüt

ielig, mien Mudder much ehr gau dit

un dat gewen, denn se kregen hüt

noch Beseuk; vördem ober wull se

mit ehm Mann noch to Stadt und

Inkeupe moken.

 

 

Falkes harrn een Mäken, de weer

von'n Lann; een true Seel, blot de

Klookheit harr se nich mit Löpeln

eeten.

 

 

De kümmt`n Stunnstied noher in

unsen Loden, hoolt'n Kleenigkeit un

seggt denn to mien Mudder: „Den-

ken's sick mal an, eben sünd mien

Herrschaften weggahn, dor bimmelt

dat, un as ick de Döhr upmak, dor

steht dor'n Kirl, de fröggt, ob Herr

Falke to spreken is. Ne, segg ick, de

Herrschaften sünd grad ewen weg-

gahn, öwer se wörrn woll bald wed-

der kaam'n, denn se teuben up Be-

seuk. Dat weer jo schaad, see he to

mie, denn keum he naher wedder vör.

Ick süll mien'n Herrn man bestelln,

dat Baron v. Liliencron hier west

weer; un. denn is he wedder weg-

gahn.” „Denken's sick blot mal an",

see se denn to mien Mudder, „een

 

Baron! Wat hett mien Herr doch för

fiene Bekanntschaften! Ower ick weit

nich, de Kierl seihg mie gornich na'n

Baron ut, he wier mie veel to grad-

tau."

 

 

Falkes koomt no Huus un heurt jo

nu, wer dor west weer. Na, nu weer

de Opregung jo grot. Liliencron harr'

sick ober in sie'n Breew eers to

Nohmdoogs Klock fiew anmelld. Nu

müssen se eers mol snell to Middag

eeten, denn. de Baron kunn víllich

bald wedder koom.

 

 

Dat Middag steiht up'n Dísch und

de Familie fangt grod an to eeten;

et geew hüt Kartüffelsupp. Opnmol

klingelt dat an de Huusdöhr, dat Mä-

ken geiht henn un mokt up. Falkes

heurt buten een pultrige forsche Män-

nerstimm, un gliek dorup geíht de

Stuwendöhr up, und rin kümmt -

Baron v. Liliencronl '

 

 

Na, de Schreck, den'n Falke un

sien Froo kregen, lett sick nich be-

schriewen. Se sprüngen all von'n Disch

up un de Baron drück jeden de Hand,

as wenn se all olle Frünn west weern.

Liliencron see: „Bitte, lassen Sie

sich nicht beim Essen stören! - Was

gibt 's denn heute? -- Aha, Kartoffel-

suppe! Herrlich, herrlich! Kartüffel-

supp, Kartüffelsupp, de ganze Woch'

Kartüffelsupp!” „O gnädíge Frau".

wen`n he sick denn an Froo Falke,

„Kartoffelsuppe esse ich für mein Le-

ben gern. Ein herrliches Essen!“ Un

nu wör sick denn mit Liliencron to-

som wedder an'n Disch sett.

Woveel Töller von de Kartüffel-

supp de „Poggfreddichter“ eeten hett,

kann ick nich seggen. Ober smeekt hett

se em.

 

Friedrich Schnoor -1975

 

 

 

 

 

 

24.3.14 17:46
 


bisher 0 Kommentar(e)     TrackBack-URL

Name:
Email:
Website:
E-Mail bei weiteren Kommentaren
Informationen speichern (Cookie)



 Smileys einfügen



Verantwortlich für die Inhalte ist der Autor. Dein kostenloses Blog bei myblog.de! Datenschutzerklärung
Werbung