Plattdeutsch von F.Schnoor
Plattdeutsch von F.Schnoor



Plattdeutsch von F.Schnoor

  Startseite
  Über...
  Archiv
  Plattdeusch
  Gästebuch
  Kontakt
 

  Abonnieren
 



  Links
   Plattdeutsch




  Letztes Feedback



http://myblog.de/schnoor

Gratis bloggen bei
myblog.de





Fiete Lüttenhus schrift:

DE PINGSTOUR

Jedes Johr, wenn Pingsten weer, harr Scho-

ster Dreier mit sien Frün'n, Ede Pries un Kri-

schon Kuhlmann, een Pingstour mokt, weern

ober ümmer blot to Foot los west; ditmol harrn

se sick vörnohm'n, mol een Pingsfohrt mit'n

Fohrwark to moken; Se wulln mol'n beten

wider weg.

August Breckwoldt, de fröher lange Johrn

mit sien egen Fohrtüch as Schipper fohrt harr,

harr de köstliche Seefohrt opgeben, un sick

son lütt Landstell köft. Dor he een goden

Fründ von de Dree weer, harr he versproken,

dat he sien Spannwark dorto hergeben wull.

He sülws fohr natürlich mit, „Sied man Pings-

morgen Klock söben` vör mien'n Huus', un

bringt ok rieklich Proviant un ok düchtig een'n

in'n Buddel mit, dat wi ünnerwegens nich ver-

dösten doht. lck stoh rechttiedig mit mien Fohr-

wark prot", harr he seggt.

Punkt Klock söben weern denn ok de

dree Frün'n to Stell, August sien lütten

Stohlwogen stünn all to de Affohrt farig

vör de Döhr, As de dree in'n Wogen kladdern

wölt, seggt August, „Nehmt jug`n beten mit

de Bank in Acht, dat oll Ding is all möhr un

kann nich veel af.” As de Dree siddn doht,

stiggt he op'n Buck, nimmt dat Lei in de Hand,

un langt de Dree son'n groten isern Bootsanker

henn, de an son dickes Tau von`n fiw bit söß

Meter lang anbun`n weer. „Wat sall dat, Au-

Gust?" seggt Ede Pries. „Je”, seggt August,

„beder is beder. De oll Gaul is'n beten hitzig

un künn ünnerwegens sien Mücken kriegen.

Ok kann he de verdammte Isenbohn mit ehr

Lokomotiven nich af. Un denn ers de Auto-

mobile, de kann he op`n Dot nich utstohn, denn

neiht, he ut as nicks gods." „Un dat seggst

du jetzt eers?", seggt Krischon Kuhlmann, „wi

hebbt keen Lust, uns dat Gnick to breken,

harrn wi dat weten, harrn wi lewer'n Foottour

mokt."

„Beruhig di man", seggt August, „dorüm

heff ick jo grode den'n Bootsanker mitnohm`n,

dat wi keen Mallör hebben doht, un dat wi,

wenn dat sien mutt, de Kalesch to'n Stohn

bring'n köönt." Se fohrt je denn ok af. As se

ober keen Veddelstünn ünnerwegens un op de

Schossee sünd, dor heurt se achder sick wat

snuben un tuten.

„Holt jug fast, un' mokt den'n Anker kloor!"

schreet August. As de Gaul dat Tuten heurt,

klabastert he denn ok los, wat dat Tüch man

holln deh. Dat Auto roost an jem vörbi, un de

Gaul achterher, so dull he man kunn. De oll

Wogen swenk von een Siet no de anner.

 

 

„Smiet den`n Anker rut!" röpt August; un

hest mi nich sehn, flög he ok all öber de Kant

von den'n Groben, un hookt sick in den`n wee-

ken Bodden fast, Op'n Slag stünn de Wogen

still! - Dörch den'n Ruck ober kreeg de Rüch-

lehn von de oll Bank, wo de dree Fohrgäst

op seeten, so'n Knacks weg, dat se swabbs

ut`nannerbreuk, un de Dree achteröber un

koppheister von'n Wogen scheuten; un dor et

de Nach öber düchdig regent harr, leegen se

in dicke Pfützen. Na, se harrn sick wider nicks

dohn; blot von een Widerfohrt wulln se nicks

mehr weten.

 

    August kehr mit sien Spannwark üm un fohr

no`n nächsten Krog. Sien dree Fohrgäste güng'n

to Foot achderan. Dor seeten se denn nu in'n

Krog un vertehrn ehr'n Províant un drünken

op den'n Schreck en Glas no'd anner. August

höli sick nich |ung'n op, he fohr mi'r sien Spann-

wark no Hus. Sien dree Frün'n seten noch fast.

Schoster Dreier weer bilütten all wedder ban-

nig in'n Toch; un dor ok Ede un Krischon keen

Kostverachters weern, güng et von een'n Krog

no'n annern. Schoster Dreier harr von sien Froo

blot Urlaub bit Nohm'ndogs kregen, un harr

ok keen'n Husslötel mitkregen. Nu weer et all

bald Mirrenacht, un se seeten ümmer noch

fast un höben ümmer noch een'n.

 

   As de Wirt endlich Fierobend beeden deh,

hoken Ede un Krischon den'n Schoster in, un

scheuben seelenvergneugt mit em los un brö-

chen em bi't an sien Husdöhr. Denn schaukeln

de beiden no Hus. De Schoster ballert an de

Döhr un röppt: „Froo, mok mol op, ick bün

hier!"  Keener meld' sick, - He kloppt wed-

der un röppt nochmol. Dor ward dat Finster

boben opreten, un sien Froo röppt, „Is et

jetzt Nohm'ndag? Bliew Du man dor, wo Du

Di vullsopen hest Ick lot Di nich rinn."

 

  „Nu mok doch op, Froo", röppt de Scho-

ster wedder, „et sall ok nich wedder vör-

koom'n." „Dat hest Du, as Du besopen von

de Maifier keums un Di de ganze Nach rümm-

dreben harrst, ok seggt. Du büst'n Swinegel

un bliffs een, un rinn lot ick Di nich, un wenn

Du nochmol anballerst, kriggs Du'n Pott mit

Woder in`n Nacken!” „God", röppt de Scho-

ster, „wenn Du nich opmoks, denn sühs Du

mi nich lebendig wedder. Denn versup ick mi

hier in'n Diek!" „Du un Di versupen", röp sien

Oolsch, „so sühst Du grod ut! Jo, wenn de

Diek vull Kööm weer, denn gleuw ick datt.

Ober för Woder hest Du Angst.” „Dat wíll

ick Di bewiesen!“ röp de Schoster. Dormít

greep he no`n Hauklotz, de dor stünn, un

smeet em ín`d Woder, dat et luud klatschen

deh. Denn versteek he sick.

 

   Sien Froo heur dat Plumbsen un meen nich

anners, dat he in`d Woder gohn weer: „Han-

nes!" schree se, „ick koom jo all un mok op!"

In'n Uennerrock un blote Feut rönn se de Trepp

dohl un slöt op. Se löp in de stickendüstere

Nach an`n Diek, wo dat Hus anleg, un röp:

„Hannis, oh mien Hannis, mien Hannis!"

 

  De Schoster neuhm düsse Gelegenheit wohr;

wutsch snell ut sien Versteek, in`d Hus rinn,

de Trepp rop no de Sloopstuuw, trock sick gau

ut, un rinn in`d Bedd. Un dor he ornlich een'n

hoben harr, slöp he ok gliek in. Dörch dat

Schreen von sien Froo keum'n de Nohbers an-

tolopen, un as se heurn, wat passiert weer,

hooln se sick lange Stangen un Latern'n un

söchen den'n Diek af. Dor et ober to düster

weer, müssen se, ohne de Liek to fin'n, wedder

aftrecken. Denn Schoster sien Froo bleew de

Nach öber bi een von de Nohbers. As se

den'n annern Morgen no ehr Hus' rümgeiht,

huult un schreet se dor in de Stuuv rüm, dat de

Schoster dorvon opwoken deiht. He slikt sick

sachten de Trepp rünner un no de Stuuv rinn

un röppt: „Worüm huuls Du denn so, Froo,

ick leew jo un bün jo hier." - Na, Mudder

Dreier harr ehr Lebenlang veel'n Arger von

ehr`n, Kerl hatt, in düssen Ogenblick ober keum

he ehr as een Engel vör, Se föll em üm'n Hals

un röp; „Hannes, mien leewe seute Hannes,

wat bün ick glücklich, dat et nich wohr is,

un dat Du leben deihst!”

 

   De Schoster frei sick, dat sien Streich so got

Gelung`n weer. As he öwer sien Froo so glück-

lich seh, weer he ganz gerührt un dach bi

sick: „Wat bis' du doch dageg'n vörn slech-

ten Keerl." So wüssen in em allerlei gode Vör-

sätze. He wör öwer vörsichtig genog, se nich

uttospreeken. Sien Froo ahnte nícks dorvon un

wunner sick üm so mehr, as he ehr plötzlich

bi'n Vörnom'n anreden de un segg: „In To-

kunff war ick nich mehr alleen utgohn. Wenn

ick utgoh, kümmst Du mit, un denn sünd wi

tosomen vergneugt." Dorbi nöhm he se in de

Arms wie freuher, vör lange Tied. Un weer

so froh, dat se dat, wie freuher, allens willig

geschehen löt.

 

  In düssen Ogenblick klopp dat an de Dör,

un wer keum -- de Schandarm. Hinner em

keum`n de Nohbers, de in de Nacht no de

„Liek" söggt harrn un nu de arme „Witfroo"

ehr Hülp anbeeden wulln.

 

   Den'n Schoster Dreier fülln nu all sien Sün'n

in, un he teuf nu dor upp, dat man em to

Reekenschaff  trecken de. Dor rett sien Froo

öwer de Situatschon. Se greep to een Notlög

un seggt, he harr sick werrer an Land retten

könn'n un weer no Hus koom'n. Se harr dat

öwer nich markt, weil se bi de Nohbers slo-

pen harr.

 

  De Nohbers weern platt, un Schoster Dreier

weer to'n tweeten Mol in Verleegenheit, Be-

vör he sick öwer von düsse Oewerraschung

besunnen harr, keum schon de nächste, „Hüt",

seggt Alwine, „sünd Jü all' bi uns ínlod, denn

dat ick mien'n Hannes werrer hef, dat möt

fiert warn." Un so keum dat, dat Schoster

Dreier an'n Nohm'ndag dat Huus vull ver-

gneugte Lüüd harr.

 

 

 

 

24.3.14 17:14
 


bisher 0 Kommentar(e)     TrackBack-URL

Name:
Email:
Website:
E-Mail bei weiteren Kommentaren
Informationen speichern (Cookie)



 Smileys einfügen



Verantwortlich für die Inhalte ist der Autor. Dein kostenloses Blog bei myblog.de! Datenschutzerklärung
Werbung