Plattdeutsch von F.Schnoor
Plattdeutsch von F.Schnoor



Plattdeutsch von F.Schnoor

  Startseite
  Über...
  Archiv
  Plattdeusch
  Gästebuch
  Kontakt
 

  Abonnieren
 



  Links
   Plattdeutsch




  Letztes Feedback



http://myblog.de/schnoor

Gratis bloggen bei
myblog.de





Fiete Lüttenhus schrift: *

                             Híer snackt wü platt

        Großmudder ehr Pannkoken

    Dat is nu all een teemliche Reeg von Johren her, dor harrn wi in uns' norddütsche Heimat. Een´n so'n rusigen un störmischen Harws, dat de Öllsten Lüüd sick kuum entsin'n kun'n, all so'n dulle Stormdoog erleewt to hebben. Ok in dat Dörp, Wo Buur Voß sien'n Hoff harr, weer he slimm togang'n west. Von den'n Buurn sien Wohnhus un de Ställ harr he 'n barg Dackpan'n runreten, un in een grot Reeg Finstern fehln de Schieben, De Buurn schick no de Stadt henn, un löt den'n Dackdecker un Gloser Bescheed seggen, se muchen, so snell as se 'd moken kunn, no em rutkoom un den anrichten Schoden wedder in Ornung bring'n. An gode Betoolung, un vör alln, an god Eten un Drinken sull dat nich fehln. Ober se müssen sick op'n poor Doog Arbeit gefaßt moken, un kun'n g1iek` dorblieben un nachs dor slopen. Een Slopkomer un'n godes Bedd stunn för ehr prot. De beiden Handwerksmeisters beielen sick denn ok, den'n Buurn, wat een ooln Kun'n un goden Fründ von ehr weer, tofredentostelln. Dor se ober sülbst in de Stadt 'n barg to dohn  harrn, schíckt jeder sien'n Gesellen rut, de beid tosoom´n op'n Wogen, wo se ehr Material, Dackpann un Glas oplood harrn, bi den'n Buurn ankeum'n.

Nu weern dit noch'n poor junge Kerls,Willem, de Gloser, weer lang un dünn, un August, de Dackdecker, kott un dick, ober ümmer hungrig, nich satt to kriegen. Dorüm högen se sick, dat se no den'n Buurn keum'n',dor kregen se doch mol richtig wat förn Snobel! .Ehr Meisters de de Freetsäck ken“n dehn, harrn noch bi'n Weggohn to ehr seggt, „eet man düchdig, günn doht se Jug dat dor, ober öberfret Jug nich.“

    Se keum`n grod to Middagstied an, un wörn gliek to Disch neudigt. Dat harrn se wedder richdig afpaßt. Et geew Swienskopp un Greunkohl, un Mudder Voß, wat den'n Buurn sien Froo weer seed: „Nu`eeten' Se man düchdig,un loten sick nich neudiegen, dat kennt wi hier nich.“ Na, dat harr se gornich neudig hadd to seggen; de beiden dehn wohrhafdig ehr Pflicht un Schulligkeit, un eeten as so`n poor Schüündöschcrs. As se von`n Disch opstun'n, dor marken se, dat se ditmol mol richdig satt worn weern. Nu güng dat an de Arbeit.

     De Buur wies' an, wo wat to moken weer.Dat weer nich wenig, wat wedder in Ornungbröcht warn müß, twee Doog harrn se wenigstens doran to dohn. Et weer denn ok binoh all düster as se Fierobend meuken un von, den'n Buurn sien Froo to'n Obendeten in de Stuuw rinropen wörn. Nu harrn de beiden Geselln all wedder dulln Hunger in de Jack kregen. Ober Kartüfelpannkoken mit Speck un Bodderbrot, is denn' ok een Eeten wo een satt von warn kann, besonners, wenn man soveel dorvon eten deiht as uns' beiden, Moten. Toletzt kun'n se ober doch nich mehr dohlkriegen, se löten sogor Brot, Bodder un den'n Schinken stohn, dat noch op`n Disch stünn; so harrn sc sick dat Liew vullslohn, un as de Buurfroo ehr noch frogen deh, ob se nu ok würklich satt weern, röpen beide: „rieklich, Froo Voß, wi köönt nich mehr."

    Nu is dat jo ober op'n Lan'n Mood, dat de Lüüd freuhtiedig to Bedd goht; De beiden Geselln wörn in de Komer bröcht, wo de Oll Großmudder süns sleup, un legen denn ok bald,bit öber Nees' un Ohrn in dat grote, breede Buurnbedd. Slopen kun'n se beid`nich; so'n Bedden weern se nich geweuhnt, de dicken Oeberbedden Weern to heet.

    Se legen in't Bedd un vertelln sick wat, un August, wat de Dackdecker weer, seed to den'n Gloser: „Dat mutt ick seggen, hüt bün ick mol richdig satt worn. Soveel heff ick läng'n nich eten, dat het mi bannig smeckt. Dat is bi`n Buurn doch een anner Kost, as bi uns Meisters in de Stadt. Wenn ick mi mol verännern sull, denn goh ick as Knecht bi'n Buurn, blot üm dat gode Eten. Wat seggs duWillem?"

    „Je,“seed de Gloser, „dat is woll wohr,ober wenn ick di nu seggen doh, dat ick nu all wedder Hunger krieg, denn gleuws du mi dat nich to.“ „Minsch“, röp August, „dat kann iowoll nich angohn! Ober, Worüm hest du Schoopskopp di denn nich meld', as de Froo uns frogen deh, ob wi würklich satt weern?“ „Je, dor weer ick ok satt, aber nu bün ick all wedder hungrig.“

     „Denn, gleuw ick, kann ick di helpen", seed August, „ick heff man sehn, dat hier in`t Röhr von den`n Aben in de Eck noch`n groten, dicken Pannkoken liggt. Kolt ward he woll sien, ober ick gleuw, wenn du den'n to Bost hest, warrs du woll satt sien." Willem lett sick dat nich tweemol seggen, he rut ut` Bedd, find' ok den“n Pannkoken, un itt em' op.„Sogod smeekt he nich,“ meent he, „de annern hebbt mi beder smeekt."

    Opmol heurt de beiden vör ehr Komerdöhr wat snacken. Dat weer de Buurfroo un de oll Großmudder. „Goh du man driest rin, Großmudder,“ seggt de Froo to ehr, „un hool di den`n Pannkokcn rut. De beiden sloopt all lang'n.“

      „Och, du leewe Tied,“ seggt Willem, „nu will de olle Froo sick den`n Pannkoken hooln,un ick heff em opeten. Nu gifft dat wat, paß op. Ick kruup snell in'd Bedd.“

     „Ne,“ seggt Großmudder dor buten wedder, „goh du man rin, ick doht nich“. Gliek dorop ward liesen de Döhr opklinkt, un de Buurfroo kummt sachten rin un will den'n Pannkoken ruthooln, kickt in'n Röhr un kann em nich fin`n. „Mein Gott,“ seggt se halfluud,„de hett hier doch eers noch legen.“      Dor meld' sick een Stimm ut' Bedd, et weer de Dackdecker, de Oellst von de beiden, un de för sien'n Kollegen intreden deh: „Nehm'n Se'd nich för ungod, Froo Voß, hier, mien Sloopkolleg har all wedder Hunger, un dor ick den`n Pannkoken dor liggen sehg, heff ick em seggt, dat he em man opeten sull.“

     „Wat," röppt de Froo, „den'n hett he opeten!“ un kunn sick för Lachen nich helpen, „na, wenn de em man god bekoom'n deiht."„Worüm?" fröggt August, „is dor viilícht Rottengift mang?" „Ne, dat nich", seggt se un lacht ümmer noch, „ober, de kann doch unmeuglich smeckt hebben!“

     Nu kickt: ok Großmudder in de Döhr un röppt: „Dat is mien Pannkoken! Ick heff ümmer so'n Druck in de Moog, un wenn ick mi een'n Pannkoken op'n Liew legg, geiht de Pien weg, un.ick kann slopen."

     As. de Gloser, de sick den'n Pankoken to Bost slohn hett nu heurt, dat düsse Pannkoken all dree Nachten op Großmudder ehr Liew legen harr; dor arbeit he sick ut dat Bedd  rut, in`n Hemd an de Froonslüüd vörbi un rut no buten, wo he sick Luft schaffen deh.

      Den'n annern Dag ober reug, he von all dat gode Eeten, wat se dor kregen, kuum wat an.

Großmudder ehr Pannkoken leeg em noch to swör op'n Mogen.

 

Fiete Lüttenhus is de Schriewersnom`n vun Friedrich Schnoor

24.3.14 18:07


Kartüffelsupp bi Gustav Falke

 

 

Kartüffelsupp bi Gustav Falke

Ook Detlef v. Liliencron hett se good smeekt

Vun Friedrich Schnoor

 

Der bekannte plattdeutsche Rezita-

tor Friedrich Schnoor feierte am

Sonntag in Lauenburg seinen 75.

Geburtstag, Aus diesem Aniaß ver-

öffentlichen wir eine amüsante platt-

deutsche Erzähiung von ihm, in der

er sich aus seiner Hamburger Kind-

heit an eine Begegnung zwischen dem

Lübecker Dichter Gustav Falke und

Detlef v. Liliencron erinnert.

 

Dormols, to Anfang de Negendíger

Johrn, wahn Gustav Falke in Eilbeck.

In de sülwíg Stroot lewten ok mien

Öllern; blot'n poor Hüüs' wieder lang.

Mien Öllern harrn een'n Loden:

„Frucht-, Gemüse- und Konserven-

handlung" stünn mit grote Booksta-

ben öber de Döhr moolt.

De Froo von unsen Dichter heur to

uns' däglichen Kunn; un wenn se in

unsen Loden stünn un de Woorn, de

se bi uns köfft, in ehr Handtasch harr,

un keen Kunn wider dor weern, snack

se noch geern'n Stremel mit mien

oll brove Mudder; öber'd Koken,

öber ehr lütten Döchter un öber alls,

wat sick son Huusfroons sünst noch

to vertelln hebbt. Un mennigmol see

mien Mudder: Ummer, wenn se mit

ehr sproken harr, weer'd ehr west,

as wenn von den'n Sünnsçhien ut

dat Falkesche Huus een lütten Strohl

mit  unsen lütten düstern Loden

rinkoom'n weer. -- Och, un wi kunn'

düssen lütten Strohl so god bruken!

Ober ok ehr' Mann, de Dichter

sülwst, keum bi uns un köff in; un

wenn ick ok man noch 'n Jung weer,

so weet ick doch noch sehr god, dat

he fründlích weer un sick mennigmol

mit mien Öllern plattdütsch unner-

holln hett.

Dormols weer uns' Falke nebenbi

noch Musiklehrer. He harr sick as

 

Dichter noch nich dörchsett. Em güng

dat as all de lewenden Dichters; he

müss` sick mit sien Familie sweer

dörchhelpen.-- He geew also noch

Unnerrich in de Musik; de Stünn to

föfdig Penn! - Een suures Brot!

 

 

Dat weer to de Tied, as Detlef v.

Liliencron, de dormols as Dichter all

een'n groten Noom harr, sick för

Falke insetten deh. Liliencron harr

all op Falke henwiest un sien Dich-

tungen god kritisiert. Breew harrn se

ok all wesselt, blot perseunlich weern

se noch nich tosom'n koom'n.

 

 

Dor keem eens Doogs Fro Falke in

unsen Loden un see: Se harr'd hüt

ielig, mien Mudder much ehr gau dit

un dat gewen, denn se kregen hüt

noch Beseuk; vördem ober wull se

mit ehm Mann noch to Stadt und

Inkeupe moken.

 

 

Falkes harrn een Mäken, de weer

von'n Lann; een true Seel, blot de

Klookheit harr se nich mit Löpeln

eeten.

 

 

De kümmt`n Stunnstied noher in

unsen Loden, hoolt'n Kleenigkeit un

seggt denn to mien Mudder: „Den-

ken's sick mal an, eben sünd mien

Herrschaften weggahn, dor bimmelt

dat, un as ick de Döhr upmak, dor

steht dor'n Kirl, de fröggt, ob Herr

Falke to spreken is. Ne, segg ick, de

Herrschaften sünd grad ewen weg-

gahn, öwer se wörrn woll bald wed-

der kaam'n, denn se teuben up Be-

seuk. Dat weer jo schaad, see he to

mie, denn keum he naher wedder vör.

Ick süll mien'n Herrn man bestelln,

dat Baron v. Liliencron hier west

weer; un. denn is he wedder weg-

gahn.” „Denken's sick blot mal an",

see se denn to mien Mudder, „een

 

Baron! Wat hett mien Herr doch för

fiene Bekanntschaften! Ower ick weit

nich, de Kierl seihg mie gornich na'n

Baron ut, he wier mie veel to grad-

tau."

 

 

Falkes koomt no Huus un heurt jo

nu, wer dor west weer. Na, nu weer

de Opregung jo grot. Liliencron harr'

sick ober in sie'n Breew eers to

Nohmdoogs Klock fiew anmelld. Nu

müssen se eers mol snell to Middag

eeten, denn. de Baron kunn víllich

bald wedder koom.

 

 

Dat Middag steiht up'n Dísch und

de Familie fangt grod an to eeten;

et geew hüt Kartüffelsupp. Opnmol

klingelt dat an de Huusdöhr, dat Mä-

ken geiht henn un mokt up. Falkes

heurt buten een pultrige forsche Män-

nerstimm, un gliek dorup geíht de

Stuwendöhr up, und rin kümmt -

Baron v. Liliencronl '

 

 

Na, de Schreck, den'n Falke un

sien Froo kregen, lett sick nich be-

schriewen. Se sprüngen all von'n Disch

up un de Baron drück jeden de Hand,

as wenn se all olle Frünn west weern.

Liliencron see: „Bitte, lassen Sie

sich nicht beim Essen stören! - Was

gibt 's denn heute? -- Aha, Kartoffel-

suppe! Herrlich, herrlich! Kartüffel-

supp, Kartüffelsupp, de ganze Woch'

Kartüffelsupp!” „O gnädíge Frau".

wen`n he sick denn an Froo Falke,

„Kartoffelsuppe esse ich für mein Le-

ben gern. Ein herrliches Essen!“ Un

nu wör sick denn mit Liliencron to-

som wedder an'n Disch sett.

Woveel Töller von de Kartüffel-

supp de „Poggfreddichter“ eeten hett,

kann ick nich seggen. Ober smeekt hett

se em.

 

Friedrich Schnoor -1975

 

 

 

 

 

 

24.3.14 17:46


Dütschland si stark!

Dütschland si stark!


O Dütschland, du mien Vaderland,

Wat stunnst du mächtig dor,

Regiert von starke Herrscherhand

In Freeden veele Johr.

Dor keum dat freche Engelland

de Russ` un de Franzos`,

Un et breuk ut de Weltenbrand;

Up Dütschland güng`n se los.

Se wulln et leggen gliek in`t Sark;

Dütschland wurr ehr to stark.

 

Dor röp un`s Kaiser Willem snell:

„So Jungens, nu is`t Tied!“

Un viel Milljon`n wörn gliek to Stell

Ut Ost, West, Nord un Süd.

Een Knarr drög jeder in de Pot,

Ob olt he wör, ob jung;

In`t ganze Dütschland wör se grot

de Kriegsbegeisterung.

De Klock`n güg`n von Kark to Kark;

Dütschland, nu wies` di stark!

 

Un unser grotes dütsches Heer,

Güng an de Fiende ran,

Un setten se sick forsch to Wehr,

Wi jög`n se ut`n Lann.

Un dräng`n ehr wider mit uns` Macht

In`t eegen Land herrin;

Un dehn no mennig heete Slacht

Ehr Länner afgewinn`.

Un ümmer mehr güng`n wi an`t Wark;

Dütschland du büst doch stark!

 

So staht wi nu siet Johr un Dag

Wied rin in Fiendesland,

Un stolz weiht dor uns` dütsche Flagg,

Wat wi hebbt in uns` Hand.

Wörn ok uns Fiende` immer mehr,

in düssen groten Krieg;

Wi rüng`n ehr doch All up de Eer,

Un harrn Sieg up Sieg.

De Klock`n verkünd` von Kark to Kark:

Dütschland, wat büst du stark!

 

Un unse Jungens up de See,

Ok de güng`n düchtig ran

Mit unse Krüzers un U=Böö

fix up den`n Engelsmann.

So staht se an de dütsche Küst

Tru up`n Posten dor;

Un wör John Bull denn mol to driest,

Man forts in`n Grund em bohr.

So mennigmol he dat all mark,

Dat Dütschland wör so stark.

 

Man immer wider vörwarts so

Stah dütsches Volk du wiß,

Bit uns uns` Fiende lat in Roh

Un wedder Freden is.

Ward ok de Tied woll lang un swor.

Doht ümmer doch jug Pflicht;

Uns Herrgott, de is ok noch dor

Un he verlett uns nich.

Mit uns`n Herrgott frisch an`t Wark;

Mien Vaderland bliew stark!

 

1916

In`t West`n in`n Schütt`ngroben

Landstormmann Friedrich Schnoor

ut Hamborg=Eilbek

 

 

Nu is de Krieg all lang vorbi,

Un Dütschland geiht dat slecht,

Wi Ick, un veele annere mee`n

Is dat sogor to Recht.

De Kaiser harr nich ümmer Recht,

Wi  he uns dat vertellt.

De ganz`n Johrn gung em dat good

As wi in`n Schüttengroben weern!

So Mennigeen is dorbi fulln.

Hett siene Leevsten nie mehr seh`n.

Ick heff dat Glück hatt nich to starben,

Un heff mi „blot mit Gas vergift!“

Mien Wunsch is an de, de Öberbleeben:

„In Dütschland nie wedder eenen Krieg!

Dütschland, denn büst du riek!“

 

1921

Friedrich Schnoor, Hamburg = Barmbeck

 

24.3.14 17:39


De ole Klock.

De ole Klock.

 

Mien Öllern harrn een Stuwenklock,

Se stammt von Mudders Mudder her,

Un harr een recht grot Zifferblatt,

Dat mit veel Farben utsmückt weer.

 

Op jede Eck weer een rod` Nelk`,

Mit dree slank Bläder dunkelgrön,

Un an de Spitz von`d Zifferblatt

Weer`n fründlich Dörp mit`n Torm to sehn.

 

De beiden Wiesers, ok de de Schiew

An`n Pendel weern geel un blank,

Un de Gewichten weern swatt

Un hüng`n an`n Stripp, poor Ellen lang.

 

Ick harr de Klock von Hadden leew,

Nich blot, weil`s hübsch weer antosehn;

Ick heur so geern ehr „tack, tick, tack,“

Un  wenn se slög, dat klüng so schön.

 

Wenn obends ick no mien Gebet

In`d Bett mokt de beid` Ogen to,

Denn horkt ick op ehr „tack,tick,tack!“

Un slöp denn in so licht un froh.

 

Wenn ick an`n Morgen fröh wör wok,

Un wenn de ole Klock denn slög,

Denn horkt ick, un denn tellt ick sacht,

Wo lang lang de letzte Klang sick tög.

 

De Klock harr recht egolen Gang,

Doch wen`s mol an to lohmen füng,

Denn rückt mien Vadder se henn un her,

Bet`s ehrn olen Gang wedder güng.

 

Blot eenmol stünn`s, soveel ick weet,

In`d Nacht harr`s Vadder loten stohn,

He mök mi wook un seed,; „Mien Söhn,

Uns`Mudder, de is von uns gohn.“

 

Een Schree vun mi güng dörch de Nacht,

Dunn wör ick so as Mudder still,

Wat ick heff drömt un ick heff dacht,

ick to Papier nich bringen will.

 

De Klock wies` op dreeveddelveer,

Un dree Dog lang bleew se so stohn,

Un as`t Begräwnis weer vörbi,

Löt se mien Vadder wider gohn.

 

„Tick, tack, tick, tack!“so seed de Klock,

“Tick,tack,tick, tack!”in eenzen to,

So güng se alle Dag un Nacht,

Bet Vadder harr een anner Froo.

 

Ick güng von Hus,as ick keum trüch,

Dor weer mien haddleew Klock wegbröcht.

De Öllern harrn`s ee`n Schoster schenkt,

Un sick een neemodsch Ding utsöcht.

 

Wat heff ick jammert, heff ick weent,

As ick de Klock nich wedder fünn,

Un ick ehr „tack, tick,tack!“in de Nacht

Un ok ehr Slogen nich hörn künn.

 

Poor Johr weern woll dorno vergohn,

Dor heff`k de Klock mi wedder holt.

De Schoster meent, veel weer`s nich wert,

Dree Mark heff ick för se betoolt.

 

Nu hang`s bi mi all lange Tied,

Un mokt ehr „tick,tack!“lud un klor.

Un sleit so klangfull un so scheun,

As se dat ded vör sößdig Johr.

 

 

 

 

24.3.14 17:16


Fiete Lüttenhus schrift:

DE PINGSTOUR

Jedes Johr, wenn Pingsten weer, harr Scho-

ster Dreier mit sien Frün'n, Ede Pries un Kri-

schon Kuhlmann, een Pingstour mokt, weern

ober ümmer blot to Foot los west; ditmol harrn

se sick vörnohm'n, mol een Pingsfohrt mit'n

Fohrwark to moken; Se wulln mol'n beten

wider weg.

August Breckwoldt, de fröher lange Johrn

mit sien egen Fohrtüch as Schipper fohrt harr,

harr de köstliche Seefohrt opgeben, un sick

son lütt Landstell köft. Dor he een goden

Fründ von de Dree weer, harr he versproken,

dat he sien Spannwark dorto hergeben wull.

He sülws fohr natürlich mit, „Sied man Pings-

morgen Klock söben` vör mien'n Huus', un

bringt ok rieklich Proviant un ok düchtig een'n

in'n Buddel mit, dat wi ünnerwegens nich ver-

dösten doht. lck stoh rechttiedig mit mien Fohr-

wark prot", harr he seggt.

Punkt Klock söben weern denn ok de

dree Frün'n to Stell, August sien lütten

Stohlwogen stünn all to de Affohrt farig

vör de Döhr, As de dree in'n Wogen kladdern

wölt, seggt August, „Nehmt jug`n beten mit

de Bank in Acht, dat oll Ding is all möhr un

kann nich veel af.” As de Dree siddn doht,

stiggt he op'n Buck, nimmt dat Lei in de Hand,

un langt de Dree son'n groten isern Bootsanker

henn, de an son dickes Tau von`n fiw bit söß

Meter lang anbun`n weer. „Wat sall dat, Au-

Gust?" seggt Ede Pries. „Je”, seggt August,

„beder is beder. De oll Gaul is'n beten hitzig

un künn ünnerwegens sien Mücken kriegen.

Ok kann he de verdammte Isenbohn mit ehr

Lokomotiven nich af. Un denn ers de Auto-

mobile, de kann he op`n Dot nich utstohn, denn

neiht, he ut as nicks gods." „Un dat seggst

du jetzt eers?", seggt Krischon Kuhlmann, „wi

hebbt keen Lust, uns dat Gnick to breken,

harrn wi dat weten, harrn wi lewer'n Foottour

mokt."

„Beruhig di man", seggt August, „dorüm

heff ick jo grode den'n Bootsanker mitnohm`n,

dat wi keen Mallör hebben doht, un dat wi,

wenn dat sien mutt, de Kalesch to'n Stohn

bring'n köönt." Se fohrt je denn ok af. As se

ober keen Veddelstünn ünnerwegens un op de

Schossee sünd, dor heurt se achder sick wat

snuben un tuten.

„Holt jug fast, un' mokt den'n Anker kloor!"

schreet August. As de Gaul dat Tuten heurt,

klabastert he denn ok los, wat dat Tüch man

holln deh. Dat Auto roost an jem vörbi, un de

Gaul achterher, so dull he man kunn. De oll

Wogen swenk von een Siet no de anner.

 

 

„Smiet den`n Anker rut!" röpt August; un

hest mi nich sehn, flög he ok all öber de Kant

von den'n Groben, un hookt sick in den`n wee-

ken Bodden fast, Op'n Slag stünn de Wogen

still! - Dörch den'n Ruck ober kreeg de Rüch-

lehn von de oll Bank, wo de dree Fohrgäst

op seeten, so'n Knacks weg, dat se swabbs

ut`nannerbreuk, un de Dree achteröber un

koppheister von'n Wogen scheuten; un dor et

de Nach öber düchdig regent harr, leegen se

in dicke Pfützen. Na, se harrn sick wider nicks

dohn; blot von een Widerfohrt wulln se nicks

mehr weten.

 

    August kehr mit sien Spannwark üm un fohr

no`n nächsten Krog. Sien dree Fohrgäste güng'n

to Foot achderan. Dor seeten se denn nu in'n

Krog un vertehrn ehr'n Províant un drünken

op den'n Schreck en Glas no'd anner. August

höli sick nich |ung'n op, he fohr mi'r sien Spann-

wark no Hus. Sien dree Frün'n seten noch fast.

Schoster Dreier weer bilütten all wedder ban-

nig in'n Toch; un dor ok Ede un Krischon keen

Kostverachters weern, güng et von een'n Krog

no'n annern. Schoster Dreier harr von sien Froo

blot Urlaub bit Nohm'ndogs kregen, un harr

ok keen'n Husslötel mitkregen. Nu weer et all

bald Mirrenacht, un se seeten ümmer noch

fast un höben ümmer noch een'n.

 

   As de Wirt endlich Fierobend beeden deh,

hoken Ede un Krischon den'n Schoster in, un

scheuben seelenvergneugt mit em los un brö-

chen em bi't an sien Husdöhr. Denn schaukeln

de beiden no Hus. De Schoster ballert an de

Döhr un röppt: „Froo, mok mol op, ick bün

hier!"  Keener meld' sick, - He kloppt wed-

der un röppt nochmol. Dor ward dat Finster

boben opreten, un sien Froo röppt, „Is et

jetzt Nohm'ndag? Bliew Du man dor, wo Du

Di vullsopen hest Ick lot Di nich rinn."

 

  „Nu mok doch op, Froo", röppt de Scho-

ster wedder, „et sall ok nich wedder vör-

koom'n." „Dat hest Du, as Du besopen von

de Maifier keums un Di de ganze Nach rümm-

dreben harrst, ok seggt. Du büst'n Swinegel

un bliffs een, un rinn lot ick Di nich, un wenn

Du nochmol anballerst, kriggs Du'n Pott mit

Woder in`n Nacken!” „God", röppt de Scho-

ster, „wenn Du nich opmoks, denn sühs Du

mi nich lebendig wedder. Denn versup ick mi

hier in'n Diek!" „Du un Di versupen", röp sien

Oolsch, „so sühst Du grod ut! Jo, wenn de

Diek vull Kööm weer, denn gleuw ick datt.

Ober för Woder hest Du Angst.” „Dat wíll

ick Di bewiesen!“ röp de Schoster. Dormít

greep he no`n Hauklotz, de dor stünn, un

smeet em ín`d Woder, dat et luud klatschen

deh. Denn versteek he sick.

 

   Sien Froo heur dat Plumbsen un meen nich

anners, dat he in`d Woder gohn weer: „Han-

nes!" schree se, „ick koom jo all un mok op!"

In'n Uennerrock un blote Feut rönn se de Trepp

dohl un slöt op. Se löp in de stickendüstere

Nach an`n Diek, wo dat Hus anleg, un röp:

„Hannis, oh mien Hannis, mien Hannis!"

 

  De Schoster neuhm düsse Gelegenheit wohr;

wutsch snell ut sien Versteek, in`d Hus rinn,

de Trepp rop no de Sloopstuuw, trock sick gau

ut, un rinn in`d Bedd. Un dor he ornlich een'n

hoben harr, slöp he ok gliek in. Dörch dat

Schreen von sien Froo keum'n de Nohbers an-

tolopen, un as se heurn, wat passiert weer,

hooln se sick lange Stangen un Latern'n un

söchen den'n Diek af. Dor et ober to düster

weer, müssen se, ohne de Liek to fin'n, wedder

aftrecken. Denn Schoster sien Froo bleew de

Nach öber bi een von de Nohbers. As se

den'n annern Morgen no ehr Hus' rümgeiht,

huult un schreet se dor in de Stuuv rüm, dat de

Schoster dorvon opwoken deiht. He slikt sick

sachten de Trepp rünner un no de Stuuv rinn

un röppt: „Worüm huuls Du denn so, Froo,

ick leew jo un bün jo hier." - Na, Mudder

Dreier harr ehr Lebenlang veel'n Arger von

ehr`n, Kerl hatt, in düssen Ogenblick ober keum

he ehr as een Engel vör, Se föll em üm'n Hals

un röp; „Hannes, mien leewe seute Hannes,

wat bün ick glücklich, dat et nich wohr is,

un dat Du leben deihst!”

 

   De Schoster frei sick, dat sien Streich so got

Gelung`n weer. As he öwer sien Froo so glück-

lich seh, weer he ganz gerührt un dach bi

sick: „Wat bis' du doch dageg'n vörn slech-

ten Keerl." So wüssen in em allerlei gode Vör-

sätze. He wör öwer vörsichtig genog, se nich

uttospreeken. Sien Froo ahnte nícks dorvon un

wunner sick üm so mehr, as he ehr plötzlich

bi'n Vörnom'n anreden de un segg: „In To-

kunff war ick nich mehr alleen utgohn. Wenn

ick utgoh, kümmst Du mit, un denn sünd wi

tosomen vergneugt." Dorbi nöhm he se in de

Arms wie freuher, vör lange Tied. Un weer

so froh, dat se dat, wie freuher, allens willig

geschehen löt.

 

  In düssen Ogenblick klopp dat an de Dör,

un wer keum -- de Schandarm. Hinner em

keum`n de Nohbers, de in de Nacht no de

„Liek" söggt harrn un nu de arme „Witfroo"

ehr Hülp anbeeden wulln.

 

   Den'n Schoster Dreier fülln nu all sien Sün'n

in, un he teuf nu dor upp, dat man em to

Reekenschaff  trecken de. Dor rett sien Froo

öwer de Situatschon. Se greep to een Notlög

un seggt, he harr sick werrer an Land retten

könn'n un weer no Hus koom'n. Se harr dat

öwer nich markt, weil se bi de Nohbers slo-

pen harr.

 

  De Nohbers weern platt, un Schoster Dreier

weer to'n tweeten Mol in Verleegenheit, Be-

vör he sick öwer von düsse Oewerraschung

besunnen harr, keum schon de nächste, „Hüt",

seggt Alwine, „sünd Jü all' bi uns ínlod, denn

dat ick mien'n Hannes werrer hef, dat möt

fiert warn." Un so keum dat, dat Schoster

Dreier an'n Nohm'ndag dat Huus vull ver-

gneugte Lüüd harr.

 

 

 

 

24.3.14 17:14


Dat Christgeschenk

Dat Christgeschenk

 

Dat is Sommerdag un op`n Sünndagnohm`ndag. Dor sidd de Buur Jochen Pätow mit sien Froo op de Bank vör de Döör un snackt öber dit un dat. Se harrn noch een von de ooln Buurhüüs`, de mit Stroh deckt weern un wo de Storch sien Nest op boot harr.

Dor seggt de Fro to ehrn Mann ,,Kiek mol Vadder, wi hebbt keen Kinner.

Wenn ick dor den`n Adebar so op sien Nest stohn seh, wie he sien Lütten fuddern deit, denn mutt ick mie ümmer seggen, wie arm wi doch gegen em sünd. He un sien Storchollsch hebbt doch wenigstens Göörn, wo se för sorgen köönt; ober wat hebbt wi ?``

,,Jo, uns`gode Buurstell hebbt wi, un ok sünst uns` godes Utkoom`n, ober wieder ok nicks. För ween hebbt wi de lang`n Johrn arbeit`un dat Geld un dat Linntüüch in de Kuffers tosoomspoort?``

Harrn wi nu een`n Söhn oder`n Dochder, oder ok Beides, denn wüssen wi doch, wenn wi mol de Ogen tomookt, för ween wi arbeit hebbt. So ober geiht dat noher alles in frömm`n Hänn. Dorüm is dat mien Haddenswunsch all ümmer west, dat wi doch Kinner harrn``.

Vadder Päton weer  bie dit Snacken von sien Olsch de Piep utgohn. He kratz sick mit de Piepenspitz achdert Ohr un meen, „Je Mudder, den`n Adebar hebbt wi hier jo op unsen Huus`, du harrst em jo mol Bescheed seggen kunnt, dat he uns mol son lütt Popp bröcht harr, mientwegen ok`n halfdutz“ .

„Vadder, du dröhnst all wedder“, seggt sien Froo, „ober, soveel ick di kenn` doh, denkst du grod so as ick. Ober uns` Herrgott hett dat woll so för uns bestimmt, dat dit so sien sall. Nu sünd wi jo ok all öber de Johrn wegg, un an Kinnerkriegen is nich mehr to denken``.

„Jo“, seggt Jochen, „dor hest du Recht` dat is nu mol nich anners, wi möt uns dor eben in fin`n“. „Dat möt wi, seggt se, „leider Gotts! Ober nu lot uns rinngohn un Obenbrot eeten, Vadder“. Dormit güng`n se in`t Hus.

Nu wör dit in`n Sommer no`n Krieg as de beiden so tosoom`n snackt harrn. Von`n Osten heer weern de Flüchtlinge koom`n un eenige Familien weern in dat Dörp besidden bleben, wo Vadder Pätow wohn`n deh. Bie een von de Inwahners weern Froo mit twee lütte Kinner ünnnerbröcht. Ehr Mann weer in Rußland fulln, un se weer dodskrank mit ehr Kinner in`t Dörp ankoom`n. Harr gliek to Bedd müßt un weer eenige Doog später all dodbleeben.

Nu stün`n de beiden lütten Waisenkinner, de eers dree un veer Johr ollt weern, alleen, un weern eersmol bie den`n Dörpsschuldten ünnerbröcht. Dor de Schuldt ober sülbst Kinner noog harr, wull he tosehn, dat se bie anner Lüd Opnohm fin`n dehn.

Dor mokt Vadder Pätow sick eens Doogs op`n Weg un geiht no`n  Schuldten un snackt mit em. Wie dat weer, he wull de beiden Kinner, lütt Jung un Deern, bie sick opnehm`n, ganz umsünst un för ümmer, un as sien eegen. Blot bit Wiehnachten süll de Schuldt se noch beholln, denn wull he se to sick hooln.

De Schuldt un ok de Paster, no den`n Jochen gliek dorop henngung, weern von Hadden geern inverstohn; ken`n se doch Pätow un sein Froo as goode Lüd un grote Kinnerfrünn. Blot een Deel bedung Vadder Pätow sick ut: se sulln doröber swiegen, dat sien Froo dat nich to weeten kreeg, he wull ehr dormit öberraschen.

As nu Wiehnachten kümmt, kümmt Vadder Pätow eens Doogs mit`n Dannboom ansleept un stellt em op de Husdeel dool. „Nanu“, seggt sein Froo, „wat sall denn dat“,--„Morgen is doch Heiligobend, Mudder“, seggt he, „dor möt wi doch`n. Dannboom hebben“.

„Ick gleuw, du büst nich klook“, seggt se, „hebbt de ganzen Johrn keen`n Dannboom hadd“.

,,Grod deshalf``, seggt Jochen, ,,wölt wi nu ok mol een`n hebben``. ,,Mientwegen``, antwort se, ober lot Di nich von de Lüüd utlachen. Jo, wenn wi Kinner harrn, denn weer dat wat anners``.

,,Lot dat Quesen man no, Mudder``, seggt nu Jochen, ,,denn mokt wi em mol för uns. Lot de Lüüd man lachen, dat sall mi wenig kümmern``. ,,Jo, lot Du di ober alleen utlachen``, seggt se. ,,Dat do ick ok``, antwort he un lett sick nich steurn, mok`t Footbredd ünner den`n Boom, hangt dor Lametta un annern Smuck un Zuckerkringel rinn, wat he sick von`n Koopmann besort hett, stickt dor Lichter an, un hangt dor sogar `n  lütt Popp un`n  Hampelmann rinn.

,,Du büst jo woll totol narrsch worr`n, seggt sein Froo, as se dit süht. ,,De Popp is för Di,  Mudder``, seggt Jochen, „Du hest Di jo all ümmer so`n lütt Göör wünscht. De Adebar hett ober för Di keen anner fin`n kunnt. Mi den`n Hampelmann speel ick denn`n beten“. „Ick segg jo“, gifft se em to Antwort, „Du büst op Dien olln Doog noch Narrsch worrn. Doh wat Du wullt, mie lot ober tofreeden mit Dien Hansbunkentöög. Ick will mi nich utlachen loten“. Domit lett se em tofreeden.

An annern Dag, as dat nu Heiligobend is un schummerig ward, seggt Vadder Pätow, „so Mudder, nu mutt ick noch mol eben in`t Dörp, koom ober gliek wedder torüch, steek Du in de Tied de Lichder an, de an`n Boom sünd. Ick will doch mol sehn, wie sick dat von buten moken deit. Hebbt jo sünst nie`n Boom hadd, weet jo gornich wie dat utsüht“. „Jo, mok man dat Du weggkümmst“, seggt se, „ick will dat woll moken, sünst büst Du jo doch nich tofreeden, Du narrsche Kerl“.

Na, Jochen geiht aff un hoolt sick von den`n Dörpschuldt de beiden Kinner. Nimmt se rechts un links an de Hand un geiht mit jem no sien`n Huus` henn. De Lichter an den`n Dannboom bren`n all, dat seeg he all von wieden.

As he mit de beiden Kinner an de Hand in de Stuuv kümmt, geiht he op sein Froo to un seggt, „Mudder, Du hest Di jo all ümmer wünscht, dat wi een Kind hebben wulln. Nich de Adebar, ober dat Christkind hett Dien`n Wunsch nu endlich erfüllt. Hier schickt et Di gliek twee Kinner, lütt Jung un Deern, de et uns as uns` eegen schenken deit. Ick denk, Mudder, Du büst dormit inverstohn. Wat meenst Du, wölt wi dit Christgeschenk annehm`n?“

Dor füll Mudder Pätow ehrn goden Mann üm`n Hals, de Troon`n stün`n ehr dorbie in de Ogen, „jo Vadder“, sluckz se, „dat wölt wi, denn hebbt wi doch endlich`n  Söhn un`n  Dochter. Un ji beiden Lütten“, seed se, un drück de Kinner an ehr Hadd, „söölt dat bie Jug Vadder un Mudder god hebben“, „Dat weet Gott!“ seed Vadder Pätow.

 

Friedrich Schnoor

   Hamburg 1950

24.3.14 17:01


 Scheunen Dank Froo Lessing vun de wunnerbore Siet:" Platt Partu"kiek dor mol rin!

Fiete Lüttenhus

"Fiete Lüttenhus" weer de Schrieversnaam vun Friedrich Schnoor, boren 1879, doodbleven 1966 in Hamborg. He weer en plattdüütschen Vördragskünstler, de ok Versen maakt hett un de sünners för sien Reuter-Interpretschoonen beropen weer. Sien Söhn hett uns en Koppel Tieddokumenten un Gedichten ut sienen Nalass tostüürt.

Friedrich Schnoor hett twee Weltkriege as opwussen Minsch beleevt. An sien Gedicht "Hunger" kannst sehn, dat de Tiedlöften sik nich vun Grund op ännert hefft — dat kunn hüüt schreven ween.

Hunger

Dusend Schap sökt op un dal,
Kahl is allens, rottenkahl.
Luxuspeer staht vull in'd Freten,
Harrn wi Schap doch ok een beten!
Doch de Schäperhund hölt Wach,
Hölt de dusend Schap in Schach.

Dusend Minschen schreet na Brot,
Rundümher is Owerflot.
Un se meent von Rechtenswegen
Hört ehr ok wat von den'n Segen.
Doch "Gesetz un Recht" höllt Wach,
Höllt de dusend stramm in Schach.

Fleesch genog un Brot so veel,
Un doch Hunger un Gequäl! —
Oh, wat is dat blot förn Leben
Ünner unsen blauen Heben!
Dusend Minschen schreet na Brot,
Teihn, de leewt in Öwerflot!

Schap sünd Schap, se staht un blarrt,
Wenn se slecht behandelt ward.
Minschen awer, de söllt streben,
Dat se all' wat hebbt von'n Leben.
Brot un Botter, Fleesch un Wien
Sölt för jeden Minschen sien!


Plattdüütsch Vördragen un Dichten weer för Schnoor sien dääglich Broot, un liekers dä he dat doch mit Liedenschap. Vun 1942 bit 1954 hett Schnoor in Launborg an de Elv leevt. Sien Gedicht op sien Stadt Launborg betüügt sien grote Heimatleevd un is en Tüüchnis för dat Flüchtlingselend in un na'n Tweten Weltkrieg. Sien Söhn schreev dorto: "Die Flutwelle, die auf Lauenburg zurollt, brachte mir folgendes Gedicht meines Vaters aus der Kriegs- und Nachkriegszeit in Erinnerung, als die Lauenburger für die Flüchtlinge und "Butenhamburger" mit allem, was sie hatten, geholfen und geteilt haben. Hoffentlich erfahren sie jetzt auch Hilfe, falls es ganz schlimm kommen sollte, was wir nicht hoffen wollen. "

Uns Lau'nborg

As Hamborg stünn in Füür un Rook,
Vo'n Osten allns no'n Westen trock, —
Von Dörp to Dörp, von Stadt to Stadt,
In Lumpen all', un krank un matt,
Keen Heimat mehr, keen Hus, keen Schüün,
Vertwiefelung in jede Mien,
Dat Hadd so vull, von Sorgen sweer,
De meisten, och, se kunn' nich mehr!
Bit endlich se keum'n an een'n Ort,
Un as Erleusung klüng dat Wort:
"Lau'nborg!"

Jo, Launborg, du ool Schipperstadt,
Du meuks ehr lichter gliek dat Hadd.
Du, mit dien'n stuur'n Minschenslag,
Se hebbt dat feuhlt den'n ersten Dag,
Un feuhlt dat bit to düsse Stunn,
Hier harrn se wedder'n Heimot funn'n!
Ohn' Dank, ohn jeden Gotteslohn,
Wat is hier för ehr sorgt un doon!
Un föll de Stadt dat ok woll sweer,
Wo se'd man kunn, se geew dat her,
Dat all' kunn'n seggen: Hier sünd wi borgen!
So hülpst du dregen ehr de Sorgen,
Lau'nborg!

Du scheune Stadt an'n Elbestrand,
Du Parl von uns Holstenland!
Dor, wo no ool plattdütsche Oort
Man tru noch hölt an Gottes Wort!
Wo alltohop, wat ok mag koom'n,
Mit de in Not, stoht fast tosoom'n,
Di wöllt wi no de slimmen Johrn
Ok wieder nu uns' Leew bewohrn.
Un möt wi von di wi Afschied nehm'n,
Wölt wi uns unse Troon'n nich schäm'n.
Wi wünscht di denn to'n letzten Mol
Gottssegen veel op di henndool,
Un dusend, dusend, dusend Dank!
Schallt ut dien'n Kirchenglockenklang
Mit in, in unsen Loffgesang
Op di!
Uns' Lau'nborg!


Rezensionen. Klick op to'n Vergröttern!

 


 

Hüt!

Un koom ick hüt noch nich sowiet,
Denn mokt mi dat keen Sorgen.
Hüt heff ick noch keen Lust, wat Schiet,
Ick mok de Arbeit morgen.
Unwenn dat morgen noch nich is,
Denn öbermorgen ganz gewiß.

Mien Jung, dat is jo nett von di,
Schoon hüt man noch dien Knoken,
So bliew man noch een Tietlang bi,
Denn sall sick datt woll moken.
Schoon hüt dien Knoken un dien'n Kopp,
Wat Tied bit morgen hett, stütt op.

Nee, nee, mien Söhn, — hüt angefot,
Hüt is de Dag to'n Streben,
All', de op morgen sick verlot,
Bringt dat to nicks in'n Leben.
Stramm in'd Geschirr, dat is dat Slag,
Nicks opgestütt, — hüt is de Dag!


1948 woor de Intritt noch in Rieksmark nahmen

Neejohr

Dc Kirchhoff liggt in'n stillen Droom,
Snee blänkert rings op Busch un Boom.
Dat Moondlicht küßt de bleeken Steen,
De Wind geiht as een Kinnerween'n.
Wat summt dat dörch de stille Runn?
Von'n Torm klingt dump de stille Stun'n
De twölfte Stun'n. —— Dat Johr vergeiht,
As wenn en Wind de Bläer verweiht
Dat olle Johr geiht still, alleen
To Dode ünnern Liekensteen
Vergohn sünd Leid un Kummer swoor,
Un Hoffnung füllt dat ne'e Johr.





28.6.13 17:17


[erste Seite] [eine Seite zurück]  [eine Seite weiter]



Verantwortlich für die Inhalte ist der Autor. Dein kostenloses Blog bei myblog.de! Datenschutzerklärung
Werbung