Plattdeutsch von F.Schnoor
Plattdeutsch von F.Schnoor



Plattdeutsch von F.Schnoor

  Startseite
  Über...
  Archiv
  Plattdeusch
  Gästebuch
  Kontakt
 

  Abonnieren
 



  Links
   Plattdeutsch




  Letztes Feedback



http://myblog.de/schnoor

Gratis bloggen bei
myblog.de





De Swuur.

Von Friedrich Schnoor
Gadebusch 1907
(No eene wohre Begebenheit in Meckl`nborg so um 1900)



I
Den`n Grotbuurn sien`n Goorn, dor neern an de Bank,
harrn mol twee Brutlüüd ehr heimlich Versteek.
Dor ünner den`n ooln Kastanjenboom
seeten se Obend för Obend in`n seeligen Droom
un smusten un klöhn`n in eenzento.
Se keum`n eers tosom`n, wenn de Olln weern to Roh.—
Denn Johann weer den`n Grotbuurn sien eenzigst Söhn,
un Fieken, sien Brut, de as Deern bie jem deehn.—
Förn Obend kun`n gornich vaneen se fin`n!
Se seeten dor nu woll all öbern Stünn.—
Dat Wedder weer prächdig.—Hell schien de Maan!
Johann harr üm Fieken sien`n Arm jüst slahn.
„Mien Deern“ seed to ehr he, „ick bliew di tru.
Un nochmols segg ick`d, Du warrst mien Fruu,
Un morgen snack ick all mit den`n Olln.
Wi wölt it nich länger so heimlich holln.
In`n Harwst mokt wi Hochtied! – Dat verspreek`di, mien Deern
Junge Fieken, wat wölt denn uns Leben wi freuhn!“
„Och Gott mien leew Jung,“ to em Fieken nu seggt,
„Hest Du Di dat richdig ok öberleggt?—
Du weest, ick bün arm un Du büst riek.
Un dien Vadder, den`n is dat lang`n nich gliek.
De will för di doch een riekere Brut.
Seggst du`d em von mi, denn smitt he mi rut.
O Johann, segg em`d nich, wenn du`d god mit mi meenst.
Ick stah doch man blot bie dien`n Vadder in`n Deenst.
Ick würd`nich verwinn, jöög ut`n Huus ` mi de Oll;
Du weest doch, mien Jung, wat ick vun di holl“—
„Dat weet ick, mien Deern“— un he drückt ehr een op.—
„Nu sett di man blot keen Grappen in`n Kopp.
Wat ick doh, dat weet ick.—Kiek, dor steiht de Maan!
De hett, wat wi sproken hebbt, all verstahn.
Un ick swöört Di`d nochmol bie Maandesschien:
Wat ok mag koom`n, Du warst mien!
As Tüügen roop Du man an den`n Maan.
Breek ick den`n Swuur, will op de Stell ick vergahn!“

II

Un de Harwst weer kam`n un de Sommer vergahn;
Hoch stünn öbern Grotbuurn sien`n Hoff de Maan.
In`d Buurnhuus fier man förn Obend een Fest!
Son Hopphei un Leben weer lang`n nich dorwest.
Se seeten dor All` bie Broden un Wien,
Un naher würr danzt dor in de Schüün.
Dor scherbeln de Buurn as dull un gröhln;
De Muskanten müssen ümmer nochmol opspeeln.
De Grotbuur, de danz ümmer vöran.
He danz mit de Brut vun sien `n Johann!
He feeg mit ehr dor lang de Deel
Un weer förn Obend ganz bannig fidel.
Sien Söhn harr jo Hochtied hüt mit de Kathrin!
Wat de riekste Buurdochter dor deh sien.
De harr sien`n Johann lange hebben sullt geern;
Man de Bengel harr eers jo de anner Deern!
Bit de Oll em mol ornlich an`d Muulwark slöög
Un de Deern koppöber ut`n Huus`rutflöög
Wat harr de Deern huult, de dumme Goos!
In sowat awer verstünn he keen`n Spoß.
He meuk gliek`n En`n mit den`n Göörnkroom
Un bröch denn sien`n Jungn mit Kathrin tosomn.
He harr eers nich wullt un harr bannig sick grämt.
Toletzt awer harr he sick doch bequemt
Un harr sick fügt in den`n Olln sien Will.
Man siet de Tied weer de Jung so still
Un döös meist ümmer so vör sick henn.—
Doch dat wör gewen sick ok woll denn.
„Dat löppt sick alls woll wedder torecht,“
Harr de Grotbuur to sein Ollsch letzt seggt,
„Lot em man de rieke Kathrin eers freen,
denn vergitt he de Deern, dat sast du mol sehn,“
„Jo Vadder, seed de Ollsch dunn, ick weet doch nich rech,
Denn Fieken weer hübscher un de Deern weer nich slech
Un fründlich weers ümmer un verstünn ehrn Kroom.
Ick gleuw, se passen doch beder tosom.
„Och Tühnkrom,“ brumm de Oll, dat weer grod wat west;
De wull sick blot setten in`d warme Nest.
Dat kunn ehr woll passen;— is arm as son Muus.
Ne Mudder, düsse bringt uns doch Geld mit in`d Huus!“

III

Un nu weer de Hochtied!—De Muskanten de speeln.
De Buurn de danzen un söpen un gröhln.
De Grotbuur wedder, wat weer he luud!
He danz blot ümmerto mit de Brut,
Un höll dorbie so fast se in`n Arm;
Son Swiegerdochter müss holln he warm.
Wat lach un snack un spoß he mit ehr!
Un supen deh he denn ok för Veer.
Em steeg de Kroom all bilütten to Kopp.
Un grod wull speelen de Musik wedder op;
He wull jüst mit de Brut wedder los,
As de een Muskant `nTusch utbloos`:
De Klock weer twölf! `t weer de Jungferndanz!
De Brut süll awdanzt warrn de Kranz.
Dor wörns eers gewohr, dat de Brögamm fehl!
„Wo is Johann denn?“ frög ängslich de Brut.
„Johann, Johann!“ so röp man dor luud.
„Nanu!“ röp de Grotbuur mit`n füünsch Gesich,
„Wo is he denn blewen; dat verstoh ick nich.
Ick meen doch dat he hier eben noch weer—
Denn seukt em man mol.—He mutt jo doch her!“
Nu söcken se em denn mit Allemann
Un schreen un röpen: „Johann! Johann!“
Se söken dat Huus aw boben un ün`n;
De Brögamm awer weer narrns to fin`n.
Se söken in`n Goorn nu mit de Lüch
De ganzen Ställ aw, doch hülp dat nich;
Johann weer nich dor. Wo much de blot sien?—
„Ne, dat is vergewens!“ keum`n se trüch in de Schüün,
„De is narrens to fin`n.”— ,,Na, dit is doch god!”
Bölk de Grotbuur los, “He is doch nich dot!
Denn möt wi na`n Diek henn, möt dor mol hennsehn“!
Un Kathrin stünn dor un jammer un ween.
Un grot wulln se rut! Dor schree ne Fruu in de Döhr
So luud as se kunn: „Koomt snell mol her!
Dor achder is he! Dor achder in`n Goorn!
Dor towt he rüm in bloten Hoorn.
Dor, bie den`n ooln Kastanjenboom!“
Koomt man gliek mit, man Alltosoom`n!“
Na, nu güng dat los denn mit Allemann,
All henn no den`n Boom! As se keum`n dor an
Dor seegen se denn ok wat hier geschehn;
Dat weer ganz grusig mit antosehn!
Johann deh an den`n Bohm dor stohn
Un stier na`n Heben un snack mit den`n Maan.
Vun Fieken snack he mit em, vun sien Brut.
Un denn mol wedder lach op he luud.
De Hoor hüngen dorbie em wirr in`d Gesich
Un een willes Füür ut sein Ogen lüch
Denn reet he de Arms mol wied vaneen
Un füng an to toben un luud an to Schreen
Un fluch as dull un wies` na den`n Maan
Un bölk as son Diert „Nu mutt ick vergahn!“
De Hochtiedsgäst stünn all bi em rum;
Keen kunn wat seggen; se weern All stumm,
So dull harrn se sick doch All`verfeert!
Wat weer nu blot mit den`n Brögamm passeert?
Dat kün`n se dochAlltohop nich verstahn.—
Wat harr he denn blos mit den`n Maan?!—
Dat verrückt he worrn, dat seegen se woll.
„Wi möt em na Huus bringn`,“ seed nu sien Oll,
„Hier buten kann he nich blieben, foot man mit an.“
Nu bröchens em trüch denn mit Allemann
Un sleepen rin mit Johann nu in de Schüün.
Oh Gott, wat schree dor de arm Kathrin!
Se föll vör Schreck binah op de Kneen;
So müss` se nu ehrn Brögamm sehn!
Wat neuhm ehr Hochtiedsdag förn En`n!—
„Bringt em man gliek no sien Komer henn.“
Seed sacht de Oll nu.—Em föll dat sweer,
„Un den`n haalt man`n Dockter. Spannt gliek an de Peer.“
Nu weer jo to Enn` dat Hochtiedsfest
Un een nan annern fohrn aw de Gäst.
Un as von`n Hoff fohr de letzte Wogen,
Dor keum de Dockter grod roptojogen.
Un as de wedder treed mit den`n Olln ut de Döhr,
Dor wüssen se`d Beid´: Keen Hoffnung mehr!—

In de Nach, as de Maan schien öber den`n Wegg,
Man Johann as unheilbor na`d Irrnhuus bröch!

############################################
4.5.15 15:13


Hinnerk Krohn sien Sweetkur

Fiete Lüttenhus schrift: Hinnerk Krohn sien Sweetkur In de Achderstuuw von Hinnerk Krohn sien'n Gasthoff seeten eenmol in de Woch, jeden Mittwochobend, de veer Dokters von de Stadt tosoom'n, speelten Korten oder Schach, un dor se all Veer een teemlich dröge Lebber harrn, drunken se dorbi son half Dutzend Buddel Wien, oftmols ok mehr ut. Se weern den'n Wirt sien besten Kunn' un ümmer to'n spoßen opgeleggt. Mit een Wort: se weern een krüzfideles Krut. De Wien, den'n de Wirt ehr vörsett, weer ümmer de beste Sorte west, dorin müß he sick ok vörsehn, denn de Dokters weern all' Wienkenners, un op'n Pries keumt nich an. Dat letzte Mol ober weern se mit den'n Wien gornich tofreden; et weer dat reinste Bickbeerwoder, suur as Essig seeden se. Son slechten Wien harrn se noch nich hatt. „Kollegen", seed Doktor Berg, dieser Krätzer hier will gerochen sein! Der niederträchtige Kerl, dieser Krohn, soll des Safts gedenken. Ich schwöre, daß wir ihm dies Gesöff grimmig eintränken werden. Eenige Obende dorop bereed sick de Veer, ehr'n Gast- und Stammwirt Krohn een'n Streich to speeln. Den'n Mittwoch dornoh steiht de Wirt vör't op'ne Finster un kickt'n beten in't Wedder. Dor kümmt Doker Berg in de Döör. Krohn dreiht sick no em um, de Dokter stutzt un röppt, „na, was fehlt Ihnen denn?" „Wieso?" fröggt Krohn. De Doktor kickt em scharp in't Gesich un seggt: „Verfluchte Farbe haben Sie ja. Hm, dies gefällt mir garnicht. Fühlen Sie sich im ganzen wohl?" „O wat", seeggt Krohn, „ick feuhl mi ganz gesund, mi fehlt ok nich de Spur". Nun, um so besser ist's für Sie. Ist Dokter Jens schon hier?" ,,Ne“ seggt de Wirt. „Hab' mir's gleich gedacht, daß ich der Erste bin“, brummt Dokter Berg, un dormit geiht he in de Achder-stuuw rin. Dat duurt nich langn, kümmt Dokter Jens in de Döör un kuum dat he den'n Wirt süht, stutzt he ok, geiht op em to un fröggt em, „sind Sie krank?" „Dat ick nich wüß, wie meen'n Se dat? Ick feuhl mi ganz woll. Dokter Berg hett mi ok all froogt". Der also auch. So, so". De Dokter schüttelt mit'n Kopp un röppt den'n Kellner to, de just vörbigung, „Franz, für mich eine Flasche Moselwein", un geiht in de Achderstuuw rin no Dokter Berg. De Kellner bröch den'n Wien rin, un as he wedder rut kummt, fröggt de Wirt, „Franz, segg mol, seh ick woll krank ut, heff ick'n slechte Klöör?" „Ne Herr, ick kann nicks sehn. Blot, as ick jemm den'n Wien rinbröch, seed Dr. Berg, mit Ihn'n weer dat'n ganz slimmen Fall, he nenn ok de Krankheit, dat weer so'n latienschen Noom`n". „Latienschen Noom`n, wat seggs Du dor? — Ih, Dunnerslag! Denn loop doch snell mol no mien Froo, se is in de Köök, un segg ehr, se sull. mol herkoom'n". Froo Krohn denkt wunner, wat dor los is, un fröggt em, wat he von ehr will. „Kiek mi mol genau an", seggt he, „hauptsächlich in't Gesich. Fallt Di nicks op an mi?" — „Ick gleuw, Du hest'n Vogel'', seggt se, dat rappelt wedder bi Di. Wat dat an Di woll to kieken gifft". „Froo, lot Di seggen, de Doktors meent, ick weer krank un harr son slechte Klöör". „Ih, snack doch nich", seggt Froo Krohn, un kickt ehrn Mann genau an, „an Di is nicks to sehn. De Dokters sünd verrückt!" „Ich danke für das Kompliment!" reep: Doker Fett, de grood in de Döör keum. „Och, entschuldigen Se, Herr Dokter",seed Froo Krohn, „so weer dat nich meent, et fohr mi man so rut. -Mien Ool, de dröhnt all wedder". Nun,, ich weiß, ich weiß, es ist schon gut", seggt de Dokter. Mit'n Mol ober krigg he denn Wirt sien Puls tofoten kickt em ok in`t Gesich un seggt, „mein Gott, wie sehn Sie denn aus, Herr Krohn, fehlt Ihnen was?" „Da heurs Du et doch selber, Froo", seggt Krohn, un ward för Angst un Schreck ganz blaß utsehn. „Sie fühlen sich wohl krank", seggt de Dokter. „Je, ick weet et sülber nich, Schmerzen heff ick grod nich, ober mi is doch nich so as dat sien sall". ,,Och, Herr Dokter", seggt Froo Krohn, „he hett immer gliek so'n Angst, he meent ümmer, he mutt gliek dotbliewen. Wenn he mol hosten deit, billt he sick in, he hett de Swindsucht". „Frau Krohn, Vorsicht kann nie schaden. Der Krankheitskeim steckt oft schon im Menschen, wo das Auge des Laien noch nichts entdeckt. Vor allem warm halten, Herr Krohn, und nicht an die Luft gehen, hören Sie, Ihre Gesichtsfarbe ist mir doch zu verdächtig". Dormit .geiht de Dokter no de Achderstuuw rin. Froo Krohn ward nu ok all son beten ängslich, un seggt to ehrn Mann, „vor alln goh dor mol von dat tochige Finster weg. Sett Di in'n Lehnstohl, dor sitts Du warm. Kumm, mien Jung". As he dat deit, hoolt se em snell noch'n warme Deeck, un wickelt se em üm Kneen un Feut. As se dat mokt hett, seggt he, „wenn Dokter Seip kummt, schick em her, to den'n heff ick mehr Vertroon as to de annern, dat is de Kleukste von de Veer. De seggt mi gliek, wat mi fehln deit". Kuum het he dat seggt, dor kummt de veerte, de Dokter Seip, all in de Döör. „Dat is god, Herr Dokter, dat Se koom`n", red' Froo Krohn em gliek an, „wi ward dor nich mehr ut klook". „Was gibts denn?" „Je, mien Mann de feuhlt sick egentlich gornich god". „Ach ne", stöhnt Krohn dormang. „Herr Krohn", seggt de Dokter un kickt em an, „Sie sind ernstlich krank. Das sehe ich schon ohne Sie erst zu untersuchen". „Ick gleuw dat ok". „Na, stecken Sie mal die Zunge heraus. — Es ist so, wie ich es mir gedacht habe, die ist ja total belegt, sieht ja scheußlich aus. Sie müssen sofort ins Bett! Und Sie, Frau Krohn, kochen Ihrem Mann Haferschleim, ein bischen sehmig und dick, als wenn sie Tischlerleim anrühren. Nichts anderes darf er zu sich nehmen. Wenn er etwas trinken will, geben Sie ihm Kamillentee, recht kräftig gebrüht". Krohn ward to Bett bröcht. De Dokter geiht no achdern, wo em sien Kollegen gliek frogen doht, wie dat steiht. „Er frißt Haferschleim und säuft Kamillentee!" röppt Dokter Seip. „Der Krohn is doch ein total verrückter Kerl, hält sich für krank, wo er ganz gesund ist". „Die Strafe ist gerecht", röppt dor Dokter Berg. „Jawohl", seggt ok Doktor Seip, „drei Tage soll er schwitzen, daß es knackt. Kollegen, so soll es sein!" Un dreemool veeruntwindig Stun'n leeg Krohn to Bett un muß sweten, dat em dat Woder von' Kopp leck as wie son Dackrön'n. Dor endlich, verschreben em de Dokters twee Pund Schinken un'n Buddel Rotwien, un denn hett sick sien sweere Krankheit ok gliek geben. 'n halv Johr hett dat durt, bitt de Wirt toweten kreeg, worum he to Bett müßt un Kamellntee slappt harr. Weer später sien Wien mol wedder slecht, denn seeden de Dokters: „Dat ward hoge Tied, Krohn mutt mol wedder sweeten“.
12.7.14 19:10


Dat Begräwnis.

Von Friedrich Schnoor /Kalkberg 1912 Nu wör he dot oll Vadder Krus`, De Veteron von Söb`ndig weer. De Liek`nwogen stünn vörn Huus`; Man geew em hüt de letzte Ehr. De Strot deh swatt vull Minschen stohn, Dat schubbs un dräng sick vör de Döhr. De Kampfgenossen mit ehr Fohn Harrn opstellt sick un bill`n Spalleer. Vöreer stünn de Musikkapell, De süll nu speeln den`n Chorol. De Liek`ndreegers weern to Stell Un keumen mit den`n Sark all dohl. Man langsom güng`d de Treppen run; De Sark, de wör so bannig swör. Nu harrn`s em dohl un weern un`n Un drögen mit em ut de Döhr. De Musik füng to speeln an: ,,Et is bestimmt in Gottes Rot.” Den`n Hoot nehmt aw nu alle Mann, As man den`n Sark op`n Wogen lod! Un sacht`n tröcken an de Peer. De Wogen fohrt de Strot henndohl, De Kriegers de goht achterher, Un vörn dor bloos` man den`n Chorol. So koomt se op`n Karkhoff an. De Sark ward von`n Wogen nohm`n, Se dreegt em an de Kuhl nu ran, Wo sick denn opstellt Alltosom`n. De Karkhoffspaster höllt`n Red` Un sprickt von ,,bob`n Weddersehn“. Een ,,Vater unser“he noch bed`.- Ne Tron wisch aw sick mennigeen. De Kriegerpräses sprickt nochmol Un smitt dree Hänn vull Eer in`d Graw. De Fohn de senkt sick sacht`n dohl- Un langsom treckt man wedder aw. Uennerwegs fangt man to laaw`n an, Wat Krus` förn goden Minsch west weer. He weer een wohre Seel von Mann. Un nu leeg he all in de Eer.- So koomt se no een Weertschaft ran. Dor wulln se nu eersmol inkehrn. Se goht denn rin mit alle Mann; Müss`n op den`n Schreck eers een`n vertehrn. Se sett sick an de Disch´n dohl, De een bestell nu gliek`n Run`n. Un nu stöt se denn an eersmol, Wer wüß, ob se`d noch morgen kun`n?- Nu drünken se denn Alltosom`n. Een grot`n Döst harr Jedereen. Dat harr ehr doch to dull mitnohm`n, Dat weer ehr trocken in de Been. Een fung dor nu to quesen an, Dat doch dat Beer weer veel to düür. ,,Jo“, ropt op`nmol nu alle Mann, ,,Dat kümmt blot von de hoge Stüür!“ Se koomt nu op de Politik Un denn op de Ernährungsfroog` Un schimpt nu op de Republik: Dat wör jo slechter alle Doog! Dat weer doch fröher anners west, De ool Regierung de müß her!- Se drünken ut denn nu den`n Rest Un foddern sick weddern Runn` Beer. Un sidd un unnerhollt sick denn, Un man vertellt un drinkt un lacht. Ganz prachtvull gung de Tied ehr henn. Un an de Liek ward nich mehr dacht.
12.4.14 18:54


Abendausgabe Fremdenblatt.*

Grote Bleeken, Strotenlarm. Henn un her de Minschenswarm. Heur mol to,wat is denn dat? “Abendausgabe Frem`mblatt!” Dröben in de Hüsereck Sitt Fro Smidt in Stoff un Dreck, Is vun Regen all ganz natt, „Abendausgabe Frem`mblatt!“ Veerdig Johr all sitt se dor, Fohln in`d Gesich un gries dat Hoor. Mennig Obend swör dat Hatt. „Abendausgabe Frem`mblatt!“ „Abendausgabe..!- Nobend, Froo Smidt, Geew mi gau`n Frem`mblatt mit.“ „Jo,Herr.- Nee wi regent dat. „Abenausgabe Frem`mblatt!“ „`n Billerbogen giwwt hüt to!“ Kiek ,dat is mol nett,lütt Froo. “Kupfertiefdruck nennt se dat! Abendausgabe Frem`mblatt!” “Neen Roman fangt ok hüt an. Koom`n Se jeden Obend rann? Jo? Na scheun! Ward trüchleggt, wat? Abendausgabe Frem`mblatt!“ Bit Klock elben bliew ick bi, Un denn ward dat Tied för mi, Heff jo noch keen Obendbrot hatt, „Abendausgabe Frem´mblatt!“ „Na, denn man adschüß, lütt Froo.“ Un se singt noch ümmerto, Bit de Nach kummt düsterswatt: Abendausgabe Frem`mblatt!“ Friedrich Schnoor *Fremdenblatt war der Vorläufer vom Hamburger Abendblatt
12.4.14 18:49


An mien leewen Gäst op uns Hochtiedsfest

Jo, leewe Frünn dat gleuw ick sacht, Dat harr von Jug woll Keener dacht, Dat Ji noehmol as Gast weern hier Op (Vor + Nachname)* sien Hochtiedsfier! Un grod herrut will ick'd man seggen, Langn nog deh ick mi'd öberleggen. Ick grübel henn un grübel her wat woll für mi an besten weer. Et keum bi mi woll mol een Stunn, Dor see ick mi: nu hest Du'd funn! Du wist nich dösig sien, büst hell, Du bliwwst alleen, bliwwst Junggesell! De Froonslud mögt togeern befehln? Un Du wist sülbst den'n Herrn doch speeln, Un geihst Du mit son Mäken blos, Warst se noher nich wedder los. So dach ick, wenn in'n Krog ick weer Un seet alleen bi Köm un Beer, Wo sick denn Keener um mi quält ün quarken deh: suup nich soveel! Doch wör ganz anners mi tomood Keum'k op mien Junggeeellenbood, Wo allns leeg so scheun umher, As wenn'd son lütten Swienstall weer. *? Denn mien Logiswirtin oh oh! Se weer jo all ne ole Froo, Un kann op een Oog nich recht sehn, Mit anner keek se ok nich scheun. Un in mien Stuuw, du leewe Tied! Leeg hupenwies' de dicke Schied. Vull Stoff de Disch, Kommod un Steuhl, Wi kenn` keen'n Bessen un keen'n Feul. Un denn mien Bett! - ick kann jug seggen! Ick kunn mi rinn nich anners leggen, Un wenn ick weer ok noch so meud, Ehr ick Insektenpulver streut. *? Un wat mien Wirtin weer ehr Mann, De all, as se, an'n achzig ran, Deh dull de Iwersucht noch piern, Gleuw,ick deh mit sien Oolsch poussiern. *? Jo Kinners, ick wohn würklich fein!- Dat köönt Ji ok all doran sehn, Dat ick dor, dat is faktisch wohr, Heww wohnt binoh an'n (negen?*) Johr! Doch endlich sull sick dat jo wenn`, As ick een lütte Deern lehr kenn'n Mit de ick öfter keum tosoom'n Un (Vor- + Nachname*) heet mit Noom'n. Un wat noch Keen bither harr kunnt, Dat lütte Mäken, dat verstunn'd; Un wenn he noch so toog ok weer, Se kreeg denn Junggesellen möör. De lütte Deern weer veel to hell, Se föt em an de rechte Stell, So, dat sick denn för god (Zahl..*) Johr Mit ehr verlobt hett uns (Vor + Nachname...*) Dörch Utduur in de lange Tied Stunn ehrn (Vorname*) se tru to Sied. Ehr echte Leew deh se bekunn' Ok all in menning swore Stunn'! Un so sall'd bliewen!-wat koom'n ok mag! wie Beid sünd jo von'n oolen Slag. Wi stoht tohoop'n, ward uns wehrn As plattdütsch Jung und plattdütsch Deern! Wat wi hüt laawt dörch heil'gen Swuur, Dat gelt för uns op Lebensduur, In Freid un Leid, in Lust un Last, Uns' Wohrspruch heet: „Hollt fast, Hollt fast!“ Un nu, wo wi denn in Jug Mitt As Brutpoor hier tosoom'n sitt, Un Ji hier, as uns leewen Gäst, Vereent sünd op uns` Hochtiedsfest; Dor wünscht wi Beid ut Haddensgrunn', Jug hier ok recht vergneugte Stunn! Un, dat Ji All eenst wedder hier Ok op uns Sülwerhochtiedsfier! *? Denn op wat anners köönt Ji luurn; De Kinddööp ward to lang`n Jug duurn.` Sull uns dat ober doch malleurn, Ick meen mit Adebar un Görn, *? Höög sick keen mehr as uns (Vor + Nachname)* Sülbst wenn ok keum een Zwilingspoor. Un dormit dankt wi Alltosoom'n Un heet von Hadden Jug willkoom'n! • Diese Begrüßung wurde vom Bräutigam vorgetrgen die Namen müssen an gekennzeichneten Stellen eingesetzt werden • die mit *? gekennzeichneten Stellen abändern oder weglassen. • Und nun viel Spaß und alles Gute für die Zukunft wünscht Friedrich Schnoor • Hamburg 1932
12.4.14 18:47


Jochen will Beamter warrn

Jochen will Beamter warrn Dat gifft son ooles Sprickwort, dat heet: „Sage mir, mit wem Du umgehst, dann sage ich Dir, wer Du bist“. Wenn man nu johrut, johrin wider keen'n Uemgang hett, as Jochen Buh- mann dat hatt harr, de mit Goosheuden an- fung'n weer, denn de Swien heud harr, un sick toletzt bit to de Schoop un Keuh hocharbeit' harr, denn is dat ok nich to verwunnern, dat nich alltoveel Gripps in Jochen sien`n dicken Kopp rinnkoom'n weer. Nu is dat jo ober meistens so, dat grod de Dummsten an'n dullsten an Inbillung lieden doot un sick för höllsch klook hollt. So weer dat ok mit unsen Jochen. He harr sick all lang`n för to schood holln, sick mir dat ool dämliche Veehtüch länger afftogeben. He wull wat Högers, he wull bie de Isenbohn un wull Beamter warrn. As dor letzt in de Zeitung stohn harr, dat dor een Weekensteller söcht wör, un Jochen dit to weeten, kregen harr, löt em dat keen Roh mehr länger, he güng henn un mell sick bie den'n Bohnenspekter. As düsse em to Gesich kreeg, keek he em scharp an, grien son beten un schüttel mit'n Kopp. „Also, Sie wollen gerne Weichensteller bei uns werden“, seed he denn to Jochen, „wie ist denn Ihr Name?“ „Jochen Buhmann heet ick, un bünn all lange Johrn in'n Deenst op'n Hoff in Hanschendörp. Mien Vadder weer dor freu- her ok as Kutscher in Stellung, un as ick ut de School keum, meen he -“ „Schon gut", ünnerbrök em de Enspekter, das will ich alles gar nicht wissen. Vor allem sage ich Ihnen gleich, daß wir für diesen Po- sten, um den Sie sich bewerben, nur einen Mann gebrauchen können, der auch ein wenig Schulkenntnisse besitzt. Viel verlangen wir ge- rade nicht: Lesen, Schreiben und Rechnen aber muß er einigermaßen können. Versuchen wir es darum zuerst mit dem Lesen. Lesen können Sie doch, nicht wahr?“ „]awoll, Herr Enspekter“. seggt Jochen, „das will ich meinen". „Dann nehmen Sie dies Buch und lesen mir mal etwas draus vor“, un denn geef he em een Book mang de Knöbel, un Jochen füng an to bookstobeern. „Mein Gott!“ reep de Enspekter mit'nmol un sprüng von'n Stohl op, „Sie hal- ten das Buch ja verkehrr rum!" „Harrjeh!“ reep Jochen, „dat is jo ok wohr“, un will nu dat Book fix rümdreihn. Ober dor seggt de Enspekter, „lassen Sie man, es ist gut“. Na, denkt Jochen, wenn't god is, denn het em dat jo gefulln“, un gifft em dat Book to- rüch. „Nun wollen wir es mal mit dem Schrei- ben sehn. Hier haben Sie Papier und Feder- halter, schreiben Sie mal Ihren Namen auf das Papier". Je, dat weer nu so`n Sook." Mit de Meßfork wüß Jochen woll ümtogohn, ober Schriefgeschirr harr he siet sien Schooltied, un dat weer all`n beten lang'n her, noch nich wedder in de Pooten hadd. Dat weer denn ok keen Wunner, dat gliek 'n poor grote Kleckse op't Papier keum'n, de Jochen ober forts aff- licken deh. Sien'n Nomen to schrieben, dat weer doch gornich so eenfach, man kunn licht 'n poor Bookstoben toveel op't Papier kriegen. Dorför müß Jochen sick wohrn. „Ne“, dach he, „leeber weniger as toveel“, un mool denn ok richdig mit Bookstoben, de keen Swien lesen künn, sien`n Nomen henn. „Nanu“, seed de Enspekter, as Jochen mit sien Schriefkunst farig weer, un he sick de Hyroglyphen ankeek, „ich meine, Sie heißen Joachim Buhmann, und Sie schreiben: Jogen Bumann“. „Dat woll", seggt Jochen, „ober dat kümmt op`n poor Bookstoben nich op an“. „Ihnen nicht, aber mir“, seed de Enspekter, „na, es ist gut! Nun wollen wir es mit, dem Rechnen probieren. „Wieviel ist die Hälfte von fünf?“ „Dunnernarrn“, dach Jochen, „nu hest du in't Lesen un Schrieben god hadd, nu krigg dat Oos di villicht toletzt doch noch bie dat ver- dreihte Reken tofoten. Twee is to wenig un dree wedder toveel. Ober beder is beder, segg leeber 'n beten mehr. Düsse Kerls köönt den`n Hals nich vull nog kriegen“. Un Jochen seggt denn ok richdig „dree“. „Also, drei ist die Hälfte von fünf“. seggt de Enspekter, „das genügt!“ Dormit mokt he de Döör op un seggt, „die Prüfung ist beendet, Sie können gehn“, un Jochen weer buten. As he obends mit de Knechts, de mit em to- soom'n op'n Hoff deen'n dehn, in'n Krog seet, un se em frogen dehn, wie dat mit de Prüfung west weer, un ob he se bestohn harr, vertell Jochen, de Prüfung weer bannig sweer west. De Enspekter harr sick blot wunnert, dat he noch op'n Dörpen weer un op een'n Hoff deen'n deh. He harr to em seggt: he mit sien`n kloken Kopp harr all lang'n Beamter sien müßt. In`t Lesen un Schrieben harr he de Prü- fung mit „god“ bestohn, un in't Reken mit „ge nügend“. Dat süll em eers mol eener nohmoken. De Knechts reeten dat Muul sparrwied op un meen'n, dor kün'n se sick jo All' wat op in- billn. De Grotknecht ober sleug em op de Schuller un reep, „lot uns gode Frünn blieben, Jochen, ick heff dat all ümmer seggt, dat in Di wat Besonners steken deit, ober nu gleuf ick fast doran, dat ut Di noch mol ganz wat Gro- tes ward". Op den'n Bescheed ober, dat he bie de Isenbohn anstellt warrn sull, teuwt Jochen hüüt noch. Friedrich Schnoor 1951
12.4.14 18:44


De beste Rot!

De beste Rot! Hier sprickt een ooln Seemannsmoot, Heur to, mien Jung, befolg mien Rot,: „Geiht Di in`n Leben wat verquer, Will Dien ool Schipp nich wieder mehr; Un is de Storm ok noch so dull, Dann heff nich gliek de Büxen vull. Süllwst wenn et` geiht Koppopp, Koppunner, gönn Di ne` ordentliche Buddel Rum Nehm dorvon mol een fixen Sluck; Du sast mol sehn, in`n kotten Ruck Ward gliek ganz anners Di to Sinn, Dien Sorgen, de dot snell verswinn! Gleuw dat, mien Jung, denk an mien Wort! Dien Schipp kriggt wedder glatte Fohrt, Un gung vörher dat noch so slecht, Dat löppt sick ümmer wedder trecht. Un gung´t Koppöber ok un –unner Wenn Du an`n Bord hest n` poor Buddel Rum!“ Dit is, mien Jung, de beste Rot Von een´n ganz ooln Seemannsmoot. Friedrich Schnoor 1954
12.4.14 18:40


 [eine Seite weiter]



Verantwortlich für die Inhalte ist der Autor. Dein kostenloses Blog bei myblog.de! Datenschutzerklärung
Werbung